Banner place 4 free 

 
Naar Homepage
 

Geboren voor één cent
Kinderleed op de voormalige Nederlandse Antillen (Curaçao)

een cent small

Hoofdstuk 4:4
 


Hoeveel kunnen we werkelijk voor deze kinderen doen

We kunnen ALLES doen voor deze kinderen. Er zijn geen limieten, want de kinderen zelf zijn eindeloos. Ja, je
 hebt er moeilijke gasten bij, maar door af te tasten, te zoeken, voelen en praten, opent er altijd een weg. 
Het hoeft niet altijd door jou gedaan te worden want er zijn gevallen die ver boven ons vermogen uitreiken en 
dan is het zaak, de aangegeven weg te volgen die je gevoel je laat zien. Denkend aan het kind dat naar 
Nederland moest, was dat zo’n geval en ook het kind dat werkelijk in een gesticht geplaatst moest worden, 
omdat hij verstandelijk ongelofelijk beschadigd was. Dit soort gevallen kun je als een gastgezin of adoptiegezin 
niet aan, puur omdat hier professionele hulp nodig is. Helaas hebben we niet zo veel professionele hulp op dit 
eiland en dat zou al een start zijn om daar aan te gaan werken. Mensen die weten met megaproblemen om te 
gaan, mensen die kennis van zaken hebben en niet mensen die een prijsje gewonnen hebben met een of 
ander proefschrift. Want ook deze mensen hebben we hier op het eiland, terend op een prijsje en dan denken 
dat zij werkelijk weten wat er gaande is op deze smalle rotsen. We hebben mensen uit de praktijk nodig en 
die er zijn als het kind hen nodig heeft, 24 uren per dag, zonder excuses en allerlei beperkingen!

Er komen nu steeds meer kinderen bij, die hun doel missen, die niet geholpen worden en zo op de straat of 
door de kerk opgevoed worden. Bij beide gevallen, straat en kerk, zijn ze verloren voor hun verdere leven. 
Klinkt misschien niet zo aardig naar die goedwillende kerkgangers toe. Maar een kind mag niet en het moet 
niet mogelijk zijn dat het gehersenspoeld wordt door een geloof. Geloof zou een vrije keuze moeten zijn, maar 
geloof mag niet zijn dat het je opgelegd wordt, omdat je anders op de straat en bij de duivel geparkeerd wordt! 
Dat is waar de sektes mee bezig zijn en dat proef je ook uit de zeer veel gesprekken met deze kinderen. 
Ook dan zie je weer, dat deze kinderen buiten lichamelijk ook nog eens geestelijk misbruikt worden. Het mag 
en kan zo niet zijn dat kinderen in nood zo behandeld worden. Het is toch in en in triest dat de wetgeving dit 
allemaal met de ogen open toelaat, niets aan doet en zich stil houdt. We maken ons anders zo druk wat er op 
de wereld gebeurt, maar helaas heeft men geen oor naar wat er in hun eigen straat speelt. Is dat het asociale 
waarin we momenteel leven? Kennelijk wel en zijn de mensen veel meer met zichzelf en de andere kant van 
de bol bezig dan met hun naasten.

Maar terug op de vraag; Wat kunnen we doen voor hen?
Wat we kunnen doen, zou veel kunnen zijn als wij, als burgers, eens kritisch zouden worden naar wat de politiek 
en kerk allemaal uitspoken. We zouden kunnen signaleren en aangifte op aangifte gaan doen. We kunnen de 
politiek onder druk zetten. We hebben gemerkt na een actie eind 2009, dat de politiek geen raad weet als je 
hen confronteert met deze scheve en onmenselijke situaties. Want hoe kun je pretenderen voor het volk te zijn, 
als je het volk en zijn kinderen zo laat misbruiken en gebruiken? Alleen al op die vraag weten ze geen antwoord, 
omdat zij het wel zijn, die deze zaken niet durven aan te pakken. Erg is wanneer er dan figuren opduiken in de 
politiek en dan misbruik maken via pers en via campagnes om te laten zien hoe goed ze zijn. Dan heb ik deze 
vraag voor al die weldoeners en al die instanties, die toen in een keer weer in het nieuws waren na een 
winterslaap. De vraag is: Hoe is het in hemelsnaam mogelijk dat op dit moment nog zoveel wantoestanden 
zijn in en rond de kinderen? Want als het allemaal zo goed was zoals ze overal roepen en schrijven, dan waren 
er deze toestanden niet meer, toch? De instanties die nu veelal hoog van de toren blazen en nu aandacht op 
deze problemen vestigen, zijn juist die instanties die tientallen jaren slapen en langs elkaar af werken. Het is 
daarom zaak om druk te zetten op deze instanties en al die weldoeners. Ze moeten wakker geschud worden 
en moeten uit hun luie bureaustoel en hun airco lokalen komen. 

Er zullen ook meer controles moeten gaan komen. De subsidiegelden zullen niet uitgedeeld moeten worden 
aan vriendjes die veel beloven en goed zijn in rapporten schrijven. 

Na 30 jaren in het veld werken is er nog steeds weinig verandering te zien. Erger nog, de problemen worden 
jaarlijks groter en velen zijn alleen maar bezig om “punten te scoren”, punten op hun maatschappelijke ladder, 
die o zo gul is om er dan een lintje eraan vast te koppelen. Ons grootste probleem op deze eilanden is, dat vele 
zaken niet gedaan worden voor het doel wat ze gesteld hebben, maar puur om zelf in publiciteit te komen. 
Dit gaat allemaal ten koste van onder andere kinderen, maar ook van de “gewone” burger. Het geld moet naar 
de kinderen en de minder bedeelde burger gaan en besteed worden voor professionele hulp. Vreemd genoeg 
kan wel iedereen opschrikken als er op de wereld weer eens een ramp is geweest, maar de grootste ramp die 
op hun eigen eiland speelt, wordt niet gezien. 

Daarnaast lijkt het of vele ogen gesloten blijven en dat je werkelijk niet er doorheen komt om die ogen open 
te krijgen. Een van de opmerkingen uit de lokale pers was, dat ik het verkeerd aanpak en alles naar een ander 
projecteer. Ik wees deze persoon erop dat, helaas voor hem, ik niet de enige was die probeerde deze 
onmenselijke situaties te doorbreken. Mensen die voor me zijn gegaan of samen met ons probeerden dit openbaar 
te maken, falen tot dusver. Door vriendjes te blijven en aan te pappen met anderen, hebben ze totaal geen gehoor 
gekregen. Nu is mijn manier van naar buiten brengen niet om met iemand aan te slijmen of hem te paaien. 
Mijn manier is om mensen te confronteren, wakker maken en hen op HUN verantwoordelijkheid te wijzen. 
Ik schrijf “hen”, omdat de mensen die werkelijk iets doen voor deze kinderen en hun verantwoordelijkheid dragen, 
zich ook niet aangesproken voelen. Vreemd genoeg en eigenlijk niet vreemd, zijn het altijd die mensen die geen 
zuiver geweten en niet met een hart en ziel aan deze zaken werken, meteen op hun tenen getrapt. Juist die mensen 
bereik ik dus wel en die voelen zich aangesproken, zijn gepikeerd of boos als je het over deze kinderen hebt. 
Niet dat ze veranderen, nee, vergeet dat, ze zullen ook niet inzien dat juist zij de grote slaven zijn van dat systeem 
en zo hun medemens veel tekort doen.

Maar we gaan het nu hebben over wat we zelf kunnen doen. Want er is veel wat we zelf kunnen doen. Het wil niet 
zeggen dat we allemaal kinderen in huis moeten gaan nemen. Helpen kan wel door je, je ogen te gaan openen en 
kijken in en rond je eigen omgeving, je eigen straat en je eigen buurt. Je gaat zien wat er mis is in je omgeving en
je gaat kijken wat en waar hulp nodig is. Deze hulp kan van alles zijn, van het registreren van gevallen tot het 
bijstaan waar deze kinderen in nood zijn. Het is zaak dat we alerter gaan worden en dat we de omgeving alleen 
al rond ons eigen huis gaan voorlichten, dat er een moraal is in het leven en dat er wederzijds respect moet zijn, 
ook naar de kinderen toe. Wij kunnen de wereld aan de andere kant van de bol niet veranderen en dat is in de 
wet van het Universum ook niet de bedoeling. Zolang als we niet gaan zien wat er in en om ons mis is, zijn we het 
pad wat we in het leven moet volgen, totaal misgelopen. 

Door ons samen sterk te maken en opkomen voor de kinderen, moet de politiek en het systeem daarachter wel 
gaan bezwijken, want ze hebben niets aan een volk wat tegen hen is en niet van plan is nog eens te stemmen. 
Daarom is het zaak, dat we gaan begrijpen dat we wel degelijk iets kunnen veranderen. Het passief denken dat 
er toch niets mogelijk is, is nu net wat de politiek en de maatschappij willen. Tot zolang blijven zij dan in het zadel 
zitten, vol onvermogen, onkunde en vele politieke misstappen. Het zou een goede zaak zijn dat wij burgers hen 
verantwoordelijk gaan stellen voor deze situatie en desnoods hen op het matje roepen via de rechterlijke macht. 
Tenslotte is het zo, dat zij deze zaken niet aanpakken maar zelfs proberen te verdoezelen; Kinderporno, wat 
wettelijk toegestaan is via internet en via onze vrije zone. Seks sites, opererend vanuit deze zelfde plaats en dan 
maar niet te praten over het vele gokken. En dan een kerk, die met open armen de arme kindertjes tot hen nemen 
en zo ook nog een steentje bovenop stapelen om deze kinderen voorgoed in hun macht te krijgen. 
Dat zijn zaken die wij als burger niet hoeven te nemen in een vrij en democratisch land. Al heb ik al geruime tijd 
weinig vertrouwen in de democratie van de Nederlandse Antillen. Uit alles blijkt namelijk dat de democratie op 
deze eilanden niet bestaat. Als ik het fout had, dan waren er zeer zeker nu deze wantoestanden niet en dan was 
het ook niet mogelijk dat er zulke achtergebleven wijken zijn op dit klein eiland alleen al.

De Nederlandse Antillen inclusief Aruba, die blijven werken onder de Nederlandse vlag, is een schande voor de 
mensheid. We spreken internationaal zoveel schande over andere landen, maar het is wel een Nederland met de 
Antilliaanse politici die samen tegen alle mensenrechten van het kind schoppen. Zelf zal ik dat ook gaan 
aankaarten bij de UNEP waar ik al eens eerder dit probleem heb laten vallen. Maar zoals je weet, er zijn 
organisaties die zo ondoorzichtig zijn dat je er nauwelijks doorkomt. Toch zijn de contacten met hen goed en heb 
ik nu de juiste mensen daar, die het aan kunnen gaan kaarten. Ik heb hoop dat binnenkort er geluiden gaan komen 
van de kant van UNEP. Want laten we eerlijk zijn; Hoe is het mogelijk dat we alleen al in de omgeving waar we nu 
wonen, kinderen anno 2010 nog misbruikt worden, gebruikt en mishandeld worden en dat de autoriteiten die al 
meerdere malen ingelicht zijn, zeer weinig of eigenlijk niets doen en het proberen te verzwijgen? Een Nederlandse
regering die weet dat Nederlandse subsidiegelden weggesluisd worden en zelden op zijn plaats komen? 
Een Nederland dat weet en ziet dat er veel leed is en zelfs in een wijk als Marchena en omgeving DAGELIJKS 
kinderen vergiftigd worden door de raffinaderij Isla. Zo hebben we een gedeputeerde en minister van gezondheid 
die vertikken om hier WERKELIJK iets aan te doen! Allemaal omdat het geld wel mooi staat op de diverse 
bankrekeningen! Dat allemaal ten koste van ONZE KINDEREN! Waarom nemen we dat allemaal nog? 

Nou, het antwoord daar op is, dat bijna iedereen een verleden heeft en de politiek met hun machtige heren 
daarachter. Deze gaan meteen ingrijpen als iemand uit zijn slof schiet. Nederland pakt het anders aan en blijft 
maar beweren dat het een “intern aangelegenheid” is! De politiek blijft zijn kop in het zand steken en als een 
struisvogel spelen en roepen “ikke niet weten”. Maar als je het statuut leest wat getekend is door de Koningin 
der Nederlanden, dan zie je dat Nederland wel degelijk in kan grijpen! Nu worden onder de Nederlandse vlag 
met een oranje Koningin aan het hoofd, kinderen misbruikt, verhandeld, vermoord en gebruikt! En dat allemaal 
onder onze o zo meelevend Koninklijk huis! Mensen, het is walgelijk als je ziet wat het werkelijke plaatje is, want 
onze kinderen zijn niets meer waard dan de ratten die op het Isla terrein dagelijks vergiftigd worden! Aankloppen 
heeft geen zin en als je meldingen maakt bij de Koningin,  worden die terug gestuurd naar het kabinet van de 
Gouverneur die bang is om in te grijpen. Bang omdat ze ook werkelijk in het vuile spel van leugens en bedrog 
zitten. Toen ik dat eens aanhaalde en met de bewijzen naar hen terugstuurde, kreeg ik een twee regels tellende 
brief terug, waarin gezegd werd dat er met mij niet meer gepraat werd. Zo werd ook bewezen dat ook zelfs 
daar de vuiligheid is doorgedrongen. Het mag niet zijn dat je als burger lastige vragen stelt en je niet laat 
overrompelen met leugenachtige artikelnummers. Zo zie je dat Nederland zeer veel te verbergen heeft en 
kat en muis speelt.

Ja, keihard en zeer zwart/wit gesteld, maar dat alles laat de Nederlandse rood-wit-blauw vlag toe. Het is zaak, 
dat wij als burgers op gaan komen voor de rechten van deze kinderen maar ook gaan inzien dat wij gezamenlijk 
zaken kunnen veranderen. Het gaat erom dat onze jeugd een eerlijke kans krijgt en als je werkelijk om je 
kinderen geeft dan geef je hen deze kans. Is die kans er nog niet voor de kinderen, dan moeten we het gaan 
creëren. Dat is waar we aan moeten gaan werken, aan ons eigen leven, een eigen toekomst.




 


Het boek "Geboren voor één cent" kan vrij gedownload worden op deze pagina
http://www.place4free.com/Downloads/Books/Een_cent_free_version.pdf

Het boek "Geboren voor één cent" kan gekocht worden via deze link
Title: Geboren voor één cent ISBN  978-1-4452-6787-6
http://www.lulu.com/spotlight/baselmans
 

 

 
 
 
 
            Due to the many visitors on this website, we are experiencing some delays in answering. 
Your e-mail will be processed in the order it was received, but if you get no response to your e-mail within 3 days please write/submit again. 
Copyrights © 1993 -2014 - John Baselmans. All rights reserved. Updated Daily