Banner place 4 free 

 
Naar Homepage
 
Geloof en het Geloven




 




Het rapport “Kinderleed verleden tijd”

Kinderleed verleden tijd (Gehele rapport hier geplaatst)
John H. Baselmans
Curaçao, Oktober 2010

Kinderleed heden

Om een lang verhaal kort te maken, ondergetekende heeft al uitvoerig beschreven wat er voor leed 
bestaat in het boekje “Geboren voor één cent”*. Kinderleed heeft steeds meer vreselijke vormen
aangenomen op Curaçao. Het huidige kinderleed kunnen we onderbrengen in de volgende categorieën:
- Kinderhandel
- Kinderporno
- Kinderen seksueel misbruikt door volwassenen
- Incest
- Kinderarbeid
- Verbaal en fysiek geweld
- Kindermishandeling in vele vormen
- Kinderverwaarlozing
Uiteraard zijn er meerdere takken maar dit is om aan te geven wat we globaal onder kinderleed 
verstaan en hier op het eiland Curaçao veelvuldig voorkomt. Kinderleed is een gezwel wat op 
deze eilanden en nu even uitgaande van het eiland Curaçao, uitgegroeid is tot een 
vanzelfsprekendheid. Veel geweld en zaken die met minderjarigen worden uitgehaald worden 
gezien als dat ze toch niet te veranderen zijn.

Welnu, van die manier van denken zullen we af moeten stappen. Kinderleed is wel aan te pakken 
als de burgers een blok gaan vormen tegen die instanties die geen werk van deze zaken maken.

Kinderleed mag en kan niet meer voorkomen in een land wat pretendeert met de tijd mee te gaan 
en zo vooruitstrevend is. Een land wat meent mee te kunnen draaien in een wereldeconomie maar 
wel ondertussen haar kinderen aan hun lot overlaat.

In dit simpele rapportje wil ondergetekende, als eenvoudige burger, u laten zien dat het probleem 
kinderleed aangepakt en zelfs voorkomen kan worden. Momenteel is het dweilen met de kraan 
open en lopen we achter de feiten aan. We zullen zaken moeten kunnen zien en aanpakken 
voordat ze uit de hand lopen. Het nablussen heeft geen zin. We moeten het vuur niet de kans 
geven om op te laaien.

Even nog een zeer korte introductie

Ondergetekende, John H Baselmans-Oracle geboren als Nederlander. Sinds 1982 woont hij 
op het eiland Curaçao en kan met trots zeggen dat hij zich een ‘Yu di Korsou’ voelt. Hij heeft 
geen academische titels voor zijn naam staan en is puur een man die met zijn vrouw door zeer 
veel ervaring met kinderen (52 kinderen in het verleden opgevangen) en door zeer veel gesprekken 
dagelijks met zijn schoonvader (die gepensioneerd hoofd Kinder- en Zedenpolitie en hoofd 
Kinderbescherming was op Curaçao) wel kan zeggen dat hij weet wat er gaande is onder de 
kinderen en hun relatie met ouders. Doordat zijn vrouw ook nog eens op verschillende scholen 
hoofd was, kun je wel zeggen dat het de ervaring is die hij probeert te delen met de medemens. 
Met al die ervaringen heeft hij samen met zijn vrouw voor vele kinderen een weg geopend zodat 
die zich zelf kunnen bewijzen en een plaats verwerven in de zeer harde maatschappij.

Dus we praten hier niet over een wetenschappelijk rapport of een rapport dat door experts is 
opgezet maar een rapport wat door mensen uit de praktijk opgesteld is. Mensen die zien waar 
de schoen knelt en waarvan onze kinderen al vele jaren de dupe zijn geworden. Mensen die 
werken met een hart en ziel en zien dat cijfertjes kant noch wal raken.

De grote vraag is wie oo wie zal het lef en de macht hebben om werkelijk onze kinderen te 
gaan beschermen en helpen in nood? Laten we de diverse instanties doorlichten en kijken 
waarom de situatie uit de hand is gelopen.

Stichtingen

Stichtingen schieten als paddenstoelen uit de grond en verdwijnen weer net zo snel. Bij wat 
navragen bleek dat er zeer veel stichtingen geld krijgen voor projecten met kinderen die “men” 
meent goed voor te hebben met het kind! Wie is die “men” is dan onze vraag?

Men is als je in de smaak valt bij die instanties die subsidies moeten goedkeuren en “men” is 
ook je vriendjes die een goed woordje voor je kunnen doen! Dit werd me door diverse instanties 
en stichtingen bevestigd. Subsidie verlenen heeft niets te maken dat het in een masterplan past 
of dat het voor algemeen belang is (ditmaal de kinderen). Maar het gaat erom dat je met een 
goede presentatie en wat vriendjes aanklopt met de vraag voor geld.

De eisen zijn bij vele verschillend en dat zegt al genoeg van de vriendjespolitiek die nu heerst. 
Na het toekennen zijn er geen controles op de eisen die gesteld zijn. Niets wordt werkelijk 
nagetrokken en zelfs een financieel verslag van een A4tje is voldoende om weer een dikke 
vette subsidie in de wacht te slepen voor het komende jaar en dat zogenaamd voor de kinderen.

De controle is er niet en er kwamen gevallen naar boven waar subsidies die dan bv voor 
opvang van 25 jongeren uitgegeven werden, je daar klassen zag van 3 kinderen! Op papier 
was alles mooi maar bij een bezoekje zag je wat anders. Zo vonden we vele vreemde zaken 
bij stichtingen voor arme kindertjes met vele miljoenen op hun bankboekjes. Maar ook stichtingen 
die zo geheimzinnig waren dat je met geen mogelijkheid de oorsprong kon achterhalen. 
Met valse verklaringen, valse voorlichting en onkundig of geen personeel draaien vele stichtingen 
op geld van de gemeenschap.

Internaten, opvang en andere instituten

In wezen hetzelfde verhaal als bij de stichtingen. Bij vele instituten is nauwelijks te zien wat 
ze werkelijk doen. Iedereen doet maar wat en er is nauwelijks controle van de wet of de 
kinderen inderdaad krijgen waar ze recht op hebben. Er zijn internaten waar mensen die 
een verleden hebben in kindermisbruik, werken met kinderen! Deze mensen zitten midden 
tussen deze kinderen! Waar zijn de controles en waar zijn de eisen die er dan zogenaamd zijn?

Kerk

Is een totaal ander hoofdstuk. We weten dat de kerk werkelijk veel ‘gerommeld’ heeft in het 
verleden met onze kinderen. Vele misbruiken en mishandelingen zijn helaas door indoctrinatie 
en door afpersen (nog) niet naar buiten gekomen. Toch druppelen er wat meldingen van mensen 
binnen die wel wat meegemaakt hebben bij de kerk. Maar dat gaat nog een lange weg worden 
om dat open te trekken. Waarom? Omdat de kerk meent zelfs boven God te staan op dit eiland. 
De kerk bemoeit zich met alles en werkt als een dictator naar vele mensen toe. De kerk staat 
op dit eiland voor geld maken en ook daar zijn vele bewijzen in ons bezit. Maar de kerk verzwijgt 
welke misbruik dan ook met kinderen/volwassenen en homofilie.

Maar we hebben nog meerdere kerken en kerkgenootschappen die oo zo veel met kinderen 
op hebben. Ook daar zijn we gaan proberen te kijken en bleek uit gesprekken met kinderen 
spelend op een baai of op straat, dat er soms vreselijk trieste verhalen van misbruik naar boven 
kwamen! Ja, anno 2010 spelen deze zaken nog op dit eiland. Bij navraag bleek dat deze zgn. 
instellingen geen subsidie of overheidssteun willen, ze willen geen bemoeienissen van buiten 
af! Natuurlijk niet! Zelf hebben we kinderen meegemaakt die werkelijk gehersenspoeld waren 
en in alles een God zagen! Er is geen controle gewenst op het terrein en geen een instantie die 
ooit gaat kijken hoe deze instituten werken met kinderen! Geen controle van welk orgaan dan 
ook, laat staan overheid.

God mag alles, God mag kinderen om zich heen hebben en doen wat God wil!

Politiek

Het stugge apparaat politiek en zijn politici maakt het dat op dit eiland, tot op heden, niet één 
politicus de moeite neemt om zich werkelijk te verdiepen in het kinderleed. De meestal korte 
termijn dat deze mensen zitten, maakt dat er geen vast beleid wordt uitgestippeld. Niemand 
durft zijn vingers te branden aan onpopulaire maatregelen. Die onpopulaire maatregelen 
moeten genomen worden als je de zaak wilt reorganiseren en zo op poten krijgen.

Daarnaast komt er nog bij dat er totaal geen visie is en ook niet gedacht wordt dat de jeugd 
onze toekomstige regeerders zijn. Korte termijn planning blijkt zelfs al een onmogelijke opdracht. 
Toch is het juist die politiek die alles zou aan kunnen zwengelen, de nodige wetgeving maar ook 
de nodige organisatie zou kunnen opzetten. Helaas is kinderleed, zoals vele departementen, 
ingevuld door middel van vriendjes politiek. Juist daar schieten de kinderen niets mee op. 
Dat zie je duidelijk bij de vele stichtingen maar ook bij overheidsinstanties die totaal niet draaien. 
Meestal zijn ze zo ongeorganiseerd. Dat veelal omdat het allemaal haat en nijd is tussen de 
verschillende vriendjes van de vele politici en ex politici in deze stichtingen/ instituten.

Kinderleed is de meest negatieve schakel in onze maatschappij. Als je kinderleed niet aanpakt 
kun je nooit een bevolking creëren die op gaat opkomen voor een geheel land en voor het leven. 
Want als je kinderleed toestaat in je eigen land, sta je toe dat je eigen mensen vernederd en met 
veel pijn een leven moeten zien te volbrengen.

- Een burger in pijn is een burger die rare sprongen kan 
  maken!
- Een burger die het idee heeft dat hij bij het geheel hoort 
  zal veel voor die maatschappij overhebben!
Helaas hebben de huidige en oud-politici dat nog niet door. Er is van hun kant veel werk te 
verzetten. Want willen ze ooit een volk gaan krijgen die voor zijn land werkelijk op wil komen zul je 
kinderen moeten respecteren.

Justitie

Een moeilijke en zeer stugge hoek van de maatschappij met mensen die menen dat ze onfeilbaar 
zijn. Deze tak van de maatschappij is de binding met de mensheid totaal verloren! Dat blijkt wel 
als er gevallen binnenkomen die met kinderleed te maken hebben.

Persoonlijk hebben we niet één maar meerdere malen meegemaakt dat een rechter lol leek te 
hebben om een kind haar drama weer te laten beleven. De middeleeuwse rechtspraak waar niet 
gekeken wordt naar een jong slachtoffer maar in onze ogen (en we zijn niet de enige) het genieten 
van andermans leed. De huidige rechterlijke macht op dit eiland weet totaal niet om te gaan met de 
slachtoffers of eventuele schuldigen. Als gieren zitten onze rechters zich lekker te maken! Het kind 
krijgt daardoor een zeer grote terugval.

Zelf maakten we in twee gevallen mee dat na de rechterlijke heerlijkmakerij, deze zeer jonge kinderen 
zich af gingen zetten tegen diezelfde rechterlijke macht. Ze belandden na verloop van tijd in een 
criminele sfeer. Begrijpelijk want de daad van verkrachten door een jonge jongen was niet zo erg 
als het openlijk en bloot verkrachten door een rechter in zijn zaal met iedereen om je heen!

Dat was wat we later van deze meisjes hoorden. De justitie en zijn rechterlijke macht luistert niet, 
is almachtig en is het rechtelijk spoor bijster! Het lijkt nog de tijd en handelswijze van de Romeinen 
en waar gold: “Onderdruk je volk en je volk zal bang voor je worden, zo dom zijn ze”!

De rechterlijke macht zal vele aanpassingen moeten doen om recht te kunnen wijzen bij dit soort 
veelal zeer trieste gevallen.

Artsen en wijkverpleging

Een andere groep die veel zou kunnen betekenen maar nu de ‘missing link’ is in het geheel. 
Artsen hebben kennelijk geen tijd om zaken werkelijk te signaleren en de wijkverpleging draait 
veelal op niet hoog gekwalificeerd personeel. Kan zijn dat ze hun papiertjes hebben die aan de 
lokale eisen voldoen om een wijkverpleegkundige te worden maar dan missen deze mensen wel 
werkelijk iets en dat bij het menselijk leed signaleren daar werkelijk werk van te maken. Dat moet 
een van de hoofdtaken zijn.

Juist deze sector komt op vele plaatsen, ziet veel en zou veel kunnen signaleren. Het nu wat 
levenspakketjes wekelijks uitdelen heeft weinig zin en is dweilen met de kraan open. Helaas, als je 
met deze mensen praat, zijn ze moe, zien ze de ellende niet meer en hebben het te druk. 
Zowel de artsen als wijkverpleging kampen met dat probleem. Dan is mijn conclusie: U bent niet 
geschikt voor die job! U als verpleegkundige maar ook als arts kan veel achterhalen, signaleren 
en doorspelen naar die instantie die voor dat geval nodig is. Maar de artsen doen het af met de 
gelofte die ze hebben uitgesproken (was dat niet dat je de mens zou dienen) en de wijkverpleging 
heeft het al te druk volgens hen.

Deze twee pijlers van de sociale maatschappij zullen op hun verantwoordelijkheden gewezen 
moeten worden.

Onderwijs instellingen

Deze tak zal ook een meer controlerende tak moeten zijn. Nu worden extreme gevallen bij 
kinderleed nog gezien door diverse onderwijskrachten maar helaas stopt dan al snel de verdere hulp. 
Onderwijzers zouden de gevallen van kinderleed sneller moeten kunnen registreren maar dan ook 
meteen dat moeten kunnen rapporteren naar een instantie die er dan werk van kan maken 
(wijk maatschappelijk werkster). Doch door de zeer zwakke opleidingen van de huidige leerkrachten 
is het lesgeven niets meer dan lesjes afratelen en niet het begeleiden van onze aankomende 
participanten in de maatschappij.

Om uit kinderen informatie te kunnen krijgen, zullen kinderen mondiger gemaakt moeten worden. 
Nu is een kind helaas snel ‘lastig’ als hij een mening geeft maar ook snel zijn mond houdt als er 
problemen om hem heen zijn. Een mondig kind zal sneller vrijgeven dat er iets mis is om hem heen. 
Zo zou dan via die leerkracht die hij vertrouwt, sneller ingegrepen kunnen worden in de nog op te 
komen problemen.

Wat kunnen wij doen als burger?

Kinderleed aanpakken is eigenlijk een vrij simpele zaak. Nu weet ondergetekende dat er vele 
mensen van hun stoel op komen en kwaad worden maar hij kan u ook vertellen dat ook u 
medeplichtig bent aan het huidige kinderleed!

Waarom? Vraagje;
- Afgelopen jaar, hoeveel meldingen heeft u gedaan bij de
  politie of Kinderbescherming over zaken die u om u
  heen ziet?
- Hoeveel tijd heeft u ingestoken om een medemens (wat 
  een kind is) te helpen of bij te staan?
- Waar bent u als u een kind uit het diepst van zijn hart 
  huilt/ schreeuwt en geen bijval krijgt van een moeder of
  een vader?

Allemaal zaken die doorgaans afgedaan worden als “hun” probleem! Kinderleed is aan te pakken 
als wij burgers een voor een op gaan komen voor onze kinderen. Signaleer en rapporteer. 
Praat met de mensen om je heen en kijk wat er ondertussen gebeurt, wat er verder om hen heen 
gaande is. We zouden als burgers SAMEN al veel kunnen veranderen maar die eenheid is er niet 
en praktisch iedereen denkt van ‘het is zijn zorg en niet die van mij’. Wij kunnen wat meer doen. 
Dat zou zijn om niet mee te doen aan de politiek en zijn spelletjes. De politiek verantwoordelijk 
stellen voor deze wanorde. Eisen dat ze in gaan grijpen, mee gaan werken en zorgen dat ONZE 
kinderen ook alle kansen krijgen. We kunnen aan blok de politiek dwingen om iets te doen voor 
die kinderen! De politiek is er voor ons allemaal en niet voor hen zelf en hun ego.

Stap voor stap:

Wat moet er gebeuren?
Alle stichtingen/organisaties die maar iets te maken hebben met kinderen opnieuw doorlichten.
- Wat doen ze?
- Passen ze in het algemeen belang?
- En wat presteren ze en dragen ze bij?

Er wordt een algemeen plan gemaakt en daar moet elke stichting/organisatie in passen.

- We hebben dan een overkoepelend orgaan.
- Daaronder de enkele stichtingen/organisaties.
- Daaronder de uitvoerders.

Stichtingen/instanties/organisaties zijn er veel te veel en werken veelal langs elkaar heen. 
Niemand weet wat de ander doet en dat is ten nadele van het kind. Hetzelfde gaat gebeuren met 
de internaten. Er moet een duidelijke structuur zijn en het moet geen “kinderopvang” en “geld innende” 
instanties zijn. De internaten moeten de moeder/vader rol op zich nemen van het kind.

Privé kinderopvang en kerkelijke genootschappen die hun zieltjes winnen via kinderen zullen ook 
onder de nationale regels moeten gaan vallen en daaraan voldoen. Ook een kind heeft recht op 
een keuze in het geloof en het kan en mag niet zo zijn dat als je thuisloos bent, je maar alles van 
een geloof moet nemen om maar onderdak en eten te krijgen.

Kortom alle organisaties, stichtingen en kerkelijke instellingen of privé clubjes die met kinderen 
werken moeten aan de wettelijke eisen voldoen. De rechten van het kind en de mens moeten 
worden nageleefd

Rechterlijke macht

Die zal moeten in gaan zien dat kinderen als slachtoffer voor een rechtbank voor de tweede maal 
verkracht worden.

Slachtoffers zouden niet meer voor een rechtbank hoeven te verschijnen want alle antwoorden zijn 
al vastgelegd op papier bij Kinder- en Zedenpolitie of Kinderbescherming. Het rechtssysteem zal 
aanpassingen moeten maken in deze gevallen. Daarnaast komen de lage straffen die totaal niets 
betekenen voor een slachtoffer, maar ook in de ogen van de schuldige een lachertje zijn. Velen 
nemen de straf voor lief, draaien om en lachen. Volgende keer weer!

Wetten en regels zijn duidelijk toe aan een herziening. Maar daarna komt het pas, want dan moeten 
ze nog juist geïnterpreteerd, maar sterker nog ook nageleefd worden!

De politie

De politie is een zorgelijke hoek in het geheel. Als de politie op Barber bijvoorbeeld niet weet 
dat er een Kinder- en Zedenpolitie is in de stad dan vraagt ondergetekende zich af wat voor 
politieagenten momenteel de opleiding afmaken! Alsmaar blijkt dat in vele gevallen de politie 
onder druk staat van criminelen. De politie is bang en de politie zal in vele gevallen eerder 
verzwijgen dan ingrijpen.

Zeker in kinderleed waar alsmaar de politie ver van wegblijft. Pa of oom is te gevaarlijk en als 
ze weer vrij zijn worden deze agenten persoonlijk onderhanden genomen. WAAR GAAN WE 
NAAR TOE, als de politie bang is en alles maar toelaat? Je ziet dat in de grootste criminele 
wijken ook het grootste kinderleed is! Toevallig? Nee, dat zegt precies hoe onze politie (niet) 
functioneert!

De grote zwakke schakel is justitie en politie. Ze zijn zeker onder de vleugels van de misdaad en 
naar kinderen toe is er zeer weinig hulp. Vele rapporten worden geschreven, vele zaken komen 
naar boven en dan moet er recht komen en dan is er niets! Politie is bang van kinderleed rapportage; 
ga maar naar je huisarts, ga maar naar Kinderbescherming maar kom niet bij mij!

Toch hebben ze een departement Kinder- en Zedenpolitie. In het verleden hebben we daar veel 
mee gewerkt en het functioneerde goed. Helaas zijn het maar enkele fanatieke rechercheurs die 
weinig medewerking krijgen van de collega’s. En zo staat onze pijler, onze enige houvast voor de 
kinderen, ALLEEN vechtend tegen een log corrupt kinderleedsysteem.

Politie zal een groot departement moeten hebben die gaat controleren, aanpakken en alles 
onderzoeken wat er aan kinderleed gemeld gaat worden. Kinder- en Zedenpolitie zouden net 
zoveel medewerkers moeten hebben als die van de andere afdelingen. Helaas, het zijn maar 
kinderen, is nu nog een veel voorkomende uitspraak.

De geldkraan

Deze zal beheerd moeten worden door deskundige financiële mensen die niet kijken naar 
vriendjes, mooi uitziende rapporten of bezwijken onder de politieke druk.

Er moet een ‘kinder masterplan’ komen en aan die criteria zal voldaan moeten worden. Is er al genoeg
 van een bepaalde tak, gaat het subsidie feest niet door. Het mag niet zo zijn dat er stichtingen zijn die 
miljoenen op hun jaarrekening hebben staan of op hun spaarbankboekje! We werken voor de kinderen 
en al het geld zal naar de kinderen moeten gaan. Dure structuren, besturen en vergoedingen houden 
automatisch in; Intrekking van de subsidies.

Zaak is dat de financiën optimaal besteed worden aan de kinderen. Wat ook inhoudt dat het geld niet 
op mag gaan aan alsmaar feestjes en allerlei evenementen. Wat heeft een hongerig/verwaarloosd kind 
en een kind wat noch lezen noch schrijven kan, aan een feest of cultureel evenement speciaal 
georganiseerd voor hem? Het is de omgekeerde wereld die nu speelt en we blijven dweilen zolang we 
de kern niet aanpakken.

De geldkraan gaat in één pot komen, beheerd door ‘deskundige financiële mensen’ die dat zakelijk 
en volgens het ‘kinder masterplan’ toepassen. Daarnaast zal er een team moeten komen dat al het 
geld gaat controleren bij die stichtingen, instellingen en clubjes. Het idee zoals in het onderwijs met 
zijn inspecteurs. Elke 3 maanden rapportages, kijken of de stichtingen, instellingen en clubjes voldoen 
aan de eisen die algemeen gesteld zijn. Ook zal meegenomen moeten worden wat de vorderingen 
zijn met de kinderen. Een continue evaluatie dus. Het gaat zaak worden dat we weten wat er met de 
kinderen gebeurt. Bij het signaleren van een afwijkend gedrag, handelen en bij problemen moet zo 
snel mogelijk de zaak erkend worden. Door te signaleren zullen de problemen aangepakt worden 
voordat ze zich uiten en hoeft er niet dan met veel schade te laat ingegrepen worden.

Nieuwe gevallen

We moeten de wijk in. Er zullen dus hoog gekwalificeerde maatschappelijk werkers in de wijk gezet 
moeten worden. Een plaats waar mensen willen komen, vertrouwd en tussen het volk. Praten met die 
mensen en vooral luisteren. Dan hebben we de groep die bang is om uit hun huizen te komen of zich 
schamen voor hun leed. Die moeten we gaan signaleren door in het veld bezig te zijn. In het veld zijn al 
werkzaam de artsen en de wijkverpleegkundigen. Deze zullen geleerd moeten worden te signaleren 
maar nog belangrijker, verplicht moeten worden te rapporteren. Er zal gekeken moeten worden om 
hen heen; Wat is de situatie, wat is hier mis, hoe zijn de gedragingen? Is er iets opvallends, wordt dat 
doorgegeven aan de wijk maatschappelijk werker. Deze gaat bepalen met welk probleem waar aan 
te kloppen.

Nu hebben we nog een Ban Bario Bek. Helaas, deze mensen bemoeien zich met zaken die inbreuk 
zijn in privé leven van mensen. Als een medewerker van dit instituut tegen een pas gescheiden vrouw 
gaat zeggen dat ze maar snel weer naar de man terug moet en zijn geld maar moet nemen, dan vraagt 
ondergetekende zich af waar deze persoon het lef vandaan haalt om dit aan een vrouw die het nog 
zeer mmoeilijk heeft, te zeggen. Dit is maar een geval maar zo zijn er zeer veel! Het is een bewijs van 
onkunde en ongekwalificeerde medewerkers.

Mensen die met kinderen werken moeten verplicht bijscholing volgen. Van wijkverpleging tot arts, 
van administratief tot welke medewerker dan ook. Geen bijscholing zal inhouden niet meer werken 
met kinderen.

Nu zijn we bezig veelal met onkundige mensen. Mensen die het misschien wel goed voorhebben 
maar niet de ‘know-how’ en die kracht hebben die nodig is om een kind in nood bij te staan. 
We lossen het niet op met sussen, een mooi kamertje en wat liefde. Helaas, een kind in nood heeft 
meer nodig en dat is; ZO SNEL MOGELIJK UIT DEZE HEL ZIEN TE KOMEN!!

Rechten van het kind en burgers

We moeten als burgers gaan eisen dat onze kinderen hetzelfde onderwijs gaan krijgen als de kinderen 
van de politici en rijkere families. Nu zijn er klasse verschillen en alleen die ouders met een dikke beurs 
kunnen hun kinderen een deugdelijk educatie bieden. Ben je afhankelijk wat lokaal geboden wordt
dan ben je gedoemd je leven te slijten op dit eiland. Zeer vele scholen sluiten absoluut niet aan op de 
scholen buiten dit eiland. Wij moeten als burgers eisen dat onze kinderen ook recht hebben op onderwijs 
wat voldoet aan de werkelijke internationale normen en standaarden.

Verder is het zaak dat de kinderen mondiger worden en hebben ook zij recht om hun ongenoegen 
kenbaar te maken. We zullen moeten gaan luisteren en niet alsmaar dicteren.



Het boek "Geloof en geloven" kan vrij gedownload worden op deze pagina
Title: Geloof en het Geloven ISBN 978-1-326-28453-4
http://www.place4free.com/Downloads/Books/Geloof-en-geloven-Download.pdf
File size 6.0 MB
Het boek "Geloof en geloven" kan gekocht worden via deze link Title: Geloof en het Geloven ISBN 978-1-326-28453-4 http://www.lulu.com/spotlight/baselmans
 

 

 

 
 
            Due to the many visitors on this website, we are experiencing some delays in answering. 
Your e-mail will be processed in the order it was received, but if you get no response to your e-mail within 3 days please write/submit again. 
Copyrights © 1993 -2014 - John Baselmans. All rights reserved. Updated Daily