Banner Watamula

AA   AA  
       
 

De 'leugens' van het OM

   
       
       
       
 

Logo panic

Don't fight the system.
Go in the system and take them down on their own faults.

Alle acties komend uit wraak of ego zullen mislukken.
Alleen acties vanuit een hart en ziel zullen slagen.

In deze blog geef ik mijn zienswijze van de huidige wereld weer. 
Ik beroep me op het recht die geldt vanuit het Universum, namelijk: Het recht van respect naar elke energievorm in het Universum. In de menselijke wetten is het omschreven in het UVRM als zijnde: Artikel 1 Alle mensen worden vrij en gelijk in waardigheid en rechten geboren. Zij zijn begiftigd met verstand en geweten, en behoren
zich jegens elkander in een geest van broederschap te gedragen. In de reeds niet meer geldende Nederlandse grondwet staat het beschreven als zijnde: Artikel 1 Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid,
ras, geslacht of op welke grond dan ook, is niet toegestaan.
   
       
 
 
   
       
 

Openbaar Ministerie

 

Ton Derksen over de 'leugens' van het OM

Hij schrijft het ene na het andere boek over gerechtelijke dwalingen. Na Lucia de B. en de Deventer moordzaak heeft emeritus hoogleraar Ton Derksen zich nu gestort op de zaak-Baybasin. ‘Het is een schande.’

In de familie van Ton Derksen doet een verhaal over hem de ronde. Toen Ton een kleine jongen was, raakte hij in de trein in gesprek met een medepassagier die tegen hem zei: ‘Zie je dat? De zon gaat onder.’ De man wees naar buiten, waar duidelijk zichtbaar de dag ten einde kwam. Toen antwoordde Ton: ‘Nee hoor, de zon gaat niet onder. De aarde draait om zijn as en nu kan de zon onze kant van de planeet niet meer beschijnen.’

Ton Derksen moet hartelijk lachen om de anekdote. Hij is het voorval vergeten, het is zijn drie jaar jongere broer Bram die het heeft verteld ter voorbereiding op dit interview. Maar Derksen gelooft het graag: ‘Als kind heb ik een leerboek van mijn vader over de aarde en de zon gelezen. Dat vond ik heel interessant.’ Hij vraagt aan zijn vrouw Henny: ‘Ken jij dit verhaal?’ Nee, Henny kent het ook niet, maar ze vindt het goed bij hem passen. Zo is Ton, altijd die andere blik op zaken waar de meeste mensen niet over nadenken.

De zon gaat onder, zou u dat als een leugen betitelen?

Ton Derksen, alweer lachend: ‘Als dat zo is, zit het Openbaar Ministerie er vast achter.’

Ton Derksen: 'Het Openbaar Ministerie is een halstarrige club.' Foto: Maarten KoolsTon Derksen: ‘Het Openbaar Ministerie is een halstarrige club.’ Foto: Maarten Kools

Zoveel agressie

Het Openbaar Ministerie. We zijn nog maar halverwege het gesprek en de naam van deze instantie is al heel wat keren gevallen. Ton Derksen (71), de Nijmeegse hoogleraar wetenschapsfilosofie die na zijn emeritaat in 2005 een serie boeken schreef over gerechtelijke dwalingen, spaart het OM bepaald niet. Een van zijn boeken heet: Het OM in de fout. 94 structurele missers. Hij heeft ook commentaar op de politie en de rechterlijke macht, maar die staan volgens hem redelijk open voor wat hij zegt. Het OM niet. ‘Het OM is een halsstarrige club,’ is zijn ervaring.

Hij gaf eens college aan rechercheofficieren van het OM en legde hun voor waar het volgens hem zou kunnen wringen. Als het OM ervan overtuigd raakt dat het een dader te pakken heeft, wordt ontlastend bewijsmateriaal soms iets aangepast, immers: de rechter zou het verkeerd kunnen begrijpen en tot vrijspraak kunnen besluiten. Het zijn leugens voor het hogere doel, namelijk de samenleving beschermen tegen misdadigers. Het is een proces dat Derksen waarneemt bij alle partijen die tijdens de rechtsgang bezig zijn met waarheidsvinding, waardoor fouten in de rechtspraak kunnen ontstaan.

Maar waar politiemensen en rechters zijn bevindingen doorgaans kalm overdenken en eventueel beamen, explodeerden de rechercheofficieren. ‘Ik heb nog nooit zo veel agressie meegemaakt en daarna is het niet meer goed gekomen,’ zegt Derksen. Hij baseert zich op de zaken waarvan hij de afgelopen jaren de bewijsvoering onderzocht, om te beginnen de zaak-Lucia de B., over de Haagse verpleegster die in 2004 levenslang en tbs kreeg voor zeven moorden en drie pogingen tot moord. Hij prikte het bewijs tegen haar door en mede hierdoor kwam zij in 2010 vrij.

Daarna volgden andere zaken, onder meer de Deventer moordzaak, waarin hij constateerde dat 31 leugens, afkomstig van het OM en andere instanties, hebben geleid tot de onterechte veroordeling van Ernest Louwes tot twaalf jaar gevangenisstraf. Derksens visie in deze zaak lijkt terrein te winnen, want vorige week besloot de advocaat-generaal van de Hoge Raad nader onderzoek in te stellen naar drie punten in de bewijsvoering tegen Louwes. Twee ervan zijn aangedragen door Derksen.

Huseyin Baybasin werd in 2001 veroordeeld tot 20 jaar cel - op basis van gesprekken waarmee geknoeid was? Foto: Peter Blok/HH

101 signalen van manipulatie

Zó veel leugens dus, maar het kan nog gekker, blijkt uit zijn nieuwste boek Verknipt bewijs. Deze keer dook Derksen in de zaak-Baybasin, over de Turkse Koerd Huseyin Baybasin, die in 2002 in Nederland levenslang kreeg voor het aanzetten tot moord, heroïnehandel en gijzeling. Onterecht, is opnieuw Derksens conclusie.

Het hof in Den Bosch heeft zich bij de uitspraak gebaseerd op elf telefoontaps en daarin heeft Derksen nu 101 signalen van manipulatie gevonden.Het bedrog is van uiteenlopende aard. In elf gevallen is er gesjoemeld met de vertaling van de telefoongesprekken. De meest flagrante fout op dit terrein spoorde Baybasins advocaat Adèle van der Plas al op: Baybasins woorden ‘to make him call’ zijn vertaald als ‘hem koud maken’.

In alle andere gevallen gaat het om een ingreep in het geluidsmateriaal, bijvoorbeeld wanneer fragmenten door elkaar zijn gehusseld. Dat blijkt alleen al uit de soms bizarre gesprekken die worden gevoerd: mensen bevinden zich op twee plaatsen tegelijk, een dode wordt op drie verschillende dagen begraven of een zondag die in de taps wordt genoemd, valt in werkelijkheid op een maandag. Derksen beschrijft niet wie voor de vervalsingen verantwoordelijk is, maar voor hem is duidelijk dat in deze zaak de OM’s van Turkije en Nederland nauw hebben samengewerkt.

Of het OM en de rechterlijke macht hem intussen als een pain in the ass ervaren, interesseert Derksen niet. Hij denkt niet zo. Laatst, hij vond het typerend, hield hij een lezing voor het gerechtshof van Den Haag, dat Lucia de Berk in 2004 veroordeelde. Tevoren was al afgesproken dat hij de zaak-Lucia de B. niet zou aanroeren. Na afloop zeiden twee rechters tegen hem: ‘Dapper, hoor, dat u hier durft te komen.’

‘Juristen moeten een uitgebreide cursus waarheidsvinding krijgen, want daar hebben de meesten geen kaas van gegeten’

Derksen, fel: ‘Zij denken dus dat ik iets goed te maken heb. Ze verliezen totáál uit het oog waar de problemen zitten. Het idee dat er iemand onterecht levenslang in de gevangenis heeft gezeten – daar wordt niet aan gedacht. Mijn god, hun eer, dáár gaat het om.’ Toen Derksen nog werkte als hoogleraar wetenschapsfilosofie was hij ook al anders dan veel van zijn collega’s, weet Pouwel Slurink, die bij hem in Nijmegen promoveerde.

‘In de filosofie kun je je heel erg verschuilen achter vage formuleringen, maar die prikte hij altijd door. Hij stond met beide benen op de grond en hield van eenvoudig taalgebruik.’ En dan al dat gepraat over theorieën, waar wetenschapsfilosofen een handje van hebben: Derksen moest er niets van hebben. Hij zei altijd: ‘Er is maar één werkelijkheid, het zit maar op één manier in elkaar.’ Soms sloeg hij met zijn hand op tafel, herinnert Slurink zich. ‘Weet je,’ zegt Slurink, ‘het clichébeeld van de filosoof is een wat dromerig, academisch type in een net pak. Ton Derksen zou je ook kunnen tegenkomen als houthakker, maar dan wel een heel intelligente.’

Alles pro deo

Wie Derksen in levenden lijve ziet, begrijpt waar Slurink het over heeft. Op een zonnige dag eind juni ontvangt Derksen in zijn vakantiehuisje op Vlieland, waar hij vijf weken zit met echtgenote Henny, nu en dan aangevuld door hun twee dochters die met man en kinderen over zijn uit de Verenigde Staten.

Derksen is een vriendelijk ogende man, op gympen en in spijkerbroek. Hij vertelt hoe hij dagelijks in zee zwemt met zijn kleinkinderen, weer of geen weer. Hij schatert om de typering van zijn oud-promovendus. Die associatie met een houthakker komt vast doordat ze beiden geïnteresseerd zijn in vogels, denkt Derksen. ‘We hebben soms van die gesprekken: “Heb je de zwartkop al gehoord?”’

Derksen was moe voordat zijn vakantie begon. Het boek over Baybasin heeft hij in negen maanden geschreven, waarbij inbegrepen het bestuderen van de taps en ander materiaal. Daarnaast schakelen advocaten hem geregeld in voor onderzoek van bewijsmateriaal – overigens alles pro deo, omdat hij zijn onafhankelijkheid wil bewaren. ‘Hij is een keiharde werker,’ heeft zijn uitgever en vriend Erno Eskens van de Internationale School voor Wijsbegeerte gezegd.

‘Hij is altijd bezig een boek te schrijven, liefst twee tegelijk, in een moordend tempo.’ Het volgende boek staat alweer op stapel: Onschuldig vast. Daarin zoekt hij uit hoeveel mensen in Nederland onterecht de gevangenis ingaan. ‘Stel dat het maar één procent is, dan komen zo’n tweehonderd mensen per jaar onschuldig vast te zitten. Dat is toch verschrikkelijk?’

Onder zeer zware bewaking werd Baybasin in 2001 naar de rechtbank gebracht. Foto: Guido Benschop/NovumFoto: Onder zeer zware bewaking werd Baybasin in 2001 naar de rechtbank gebracht. Foto: Guido Benschop/NovumFoto:

Een tijd geleden zei u dat de Deventer moordzaak de meest bizarre zaak is die u heeft onderzocht. Zegt u dat na bestudering van de zaak-Baybasin nog steeds?
‘Deze zaak is minstens even gek.’

Als ik uw nieuwe boek moet geloven: dit slaat alles.
‘Nou, in de Deventer moordzaak is ontzettend veel gelogen, maar daar was duidelijk door wie. In de zaak-Baybasin is ook gelogen, alleen is onduidelijk wie het hebben gedaan en hoe groot die groep is geweest. Maar er is geklutst en gerommeld.’

De betrouwbaarheid van de taps heeft al vaker ter discussie gestaan. De Commissie Evaluatie Afgesloten Strafzaken (CEAS) heeft er uitgebreid onderzoek naar laten doen, maar vond geen reden aan te dringen op een herziening van de zaak. Hoe kan het dat uw conclusies nooit eerder zijn getrokken?
‘Het is een schande. De CEAS had alle materiaal voorhanden om te zeggen: hier is gemanipuleerd. Er is denk ik iets anders aan de hand: de Hoge Raad heeft geen behoefte aan herzieningen. De Hoge Raad moet ervoor zorgen dat er geen onschuldige mensen in de gevangenis komen, maar moet ook de rechtszekerheid in de gaten houden. Als een rechter zegt dat iets zo is, moeten we daar als samenleving vanuit kunnen gaan. Als nu blijkt dat het in een aantal gevallen fout zit, tast dat volgens de Hoge Raad het vertrouwen in de rechtsstaat aan. Maar ik vind: fouten verdoezelen is erger dan fouten maken en corrigeren.’

Denkt u dat deze opvatting een rol speelt in het nieuwe verzoek tot herziening dat Baybasins advocaat bij de Hoge Raad heeft ingediend?
‘Ja, je ziet het in alle zaken. De Hoge Raad heeft heel moeilijke regels bedacht om aan te tonen dat iets een novum is, een nieuw bewijs. Zeg maar: je moet het mes vinden met bloed eraan. Dan pas is er reden tot een herziening.’

Ernst Louwe: 12 jaar cel in de Deventer moordzaak. 'Alle argumenten om hem vrij te pleiten staan in mijn boek.' Foto: Goos van Veen/HHErnst Louwe: 12 jaar cel in de Deventer moordzaak. ‘Alle argumenten om hem vrij te pleiten staan in mijn boek.’ Foto: Goos van Veen/HH

Maar wat heeft u anders gedaan dan alle andere deskundigen die naar die taps hebben gekeken?
‘U redeneert als een jurist.’ Hij grinnikt: ‘Dat is een belediging, hè?’

Dat begreep ik uit uw boek. U heeft het niet zo op juristen.
‘Juristen tellen deskundigen. Er zijn misschien wel twaalf deskundigen die zeggen dat het bewijsmateriaal klopt en ik zeg dat er niets van klopt. En dan is de reactie van juristen: waarom zouden we Derksen geloven? Maar het gaat niet om het aantal deskundigen vóór of tegen. Het gaat om de kwaliteit van de argumenten die je hanteert.’

U pelt de zaak af door te argumenteren.
‘De cruciale vraag is steeds: is dit het bewijs vóór een scenario of zou je hiermee ook iets anders kunnen bewijzen? Dus je zoekt argumenten voor een scenario en dan de tegenargumenten. Ik merk dat het vaak tot andere resultaten leidt dan wanneer juristen de zaak bekijken.’

Juristen hebben volgens u last van tunnelvisie.
‘Daar hebben alle mensen last van, want dat is evolutionair zo gegroeid. Als we eenmaal een scenario in ons hoofd hebben, kijken we niet of er nog een ander scenario mogelijk is. Dat scheelt tijd en meestal gaat het goed, waardoor de eigenschap in het evolutieproces bewaard is gebleven.’

Degene die bij het OM de baas was bij sollicitatieprocedures zei eens tegen mij, en waarschijnlijk betreurt ze het nu: “Goh, weet je dat we nooit selecteren op waarheidsvinding?”

U bedoelt: ik heb gehoord dat u op een houthakker lijkt en dus ga ik gauw kijken of dat beeld klopt zodat ik verder kan met andere dingen.
Lachend: ‘Gelukkig rook ik geen pijp, anders had ik nog meer op een houthakker geleken.’

We willen niet alles voortdurend ter discussie stellen, anders worden we gek. Dat is toch het punt?
‘Precies, ons brein neemt een snelle beslissing over wat we moeten denken, daarna kunnen we door. In het alledaagse leven werkt dit doorgaans prima, maar het grote probleem is dat juristen ook in hun werk op die alledaagse manier denken.’

Hoe valt dit te veranderen?
‘Juristen moeten een uitgebreide cursus waarheidsvinding krijgen, want daar hebben de meesten geen kaas van gegeten. Ze moeten leren welke denkfouten we maken; als we die eruit krijgen, schiet het al een stuk op. Ik weet van mezelf hoe sterk de krachten zijn om een verhaal passend te maken. Aan het einde van elk boek bespeur ik ook bij mezelf de neiging om bij te kleuren. Je moet je blik openhouden door tegenspel te organiseren, anders ga je de fout in.’

‘Overigens heb ik tijdens mijn onderzoek geen enkele aanwijzing gevonden dat Demmink er iets mee te maken heeft’

De Turken hadden een belang om Baybasin te laten opsluiten. Hij heeft het publiekelijk opgenomen voor de Koerdische zaak en hij heeft verraden dat de Turkse regering betrokken was bij drugshandel.
‘Precies. En voor de Nederlanders was hij in 1998 een fantastische vangst. Kijk, de politie behaalt zo nu en dan wel een succes, maar frustrerend genoeg leidt het meeste werk tot niets. In die tijd was de politie bezig met grote drugskoeriers en dat liep slecht. Dus toen de Turken Baybasin op een presenteerblaadje aanboden, iemand die twee schepen met drugs zou hebben gerund, was er maar weinig nodig om de Nederlanders lekker te maken.’

Weet u werkelijk niet waar het bedrog in de zaak-Baybasin zich bevindt? Ik las toch wel in uw boek dat de Nederlandse politie of het Nederlandse OM er zeer waarschijnlijk aan mee heeft gedaan.
‘Het zou nog zo kunnen zijn dat de Turkse politie alle bewijsmateriaal kant en klaar aan de Nederlandse politie heeft overgedragen. Maar ik citeer in mijn boek verschillende mensen die dit zeer onwaarschijnlijk achten.’

Ik kreeg inderdaad sterk het gevoel dat de Nederlanders actief bewijsmateriaal hebben verdraaid.
‘Tuurlijk, tuurlijk. Of ze zijn heel dom geweest, die mogelijkheid kun je niet uitsluiten, hè?’

De grote vraag die boven uw boek blijft hangen is: waarom zijn ze bij de politie of het OM dat bewijsmateriaal gaan vervalsen? Omdat ze dan een keer een succesje zouden hebben?
‘Geen succesje, een gigantisch succes. Als je bij de politie werkt, is het een en al droefenis. Je probeert iets te vinden, maar meestal lukt dat niet. En in deze zaak denk je dat je de grootste drugsdealer van het westelijk halfrond te pakken hebt, wat voor verklaring heb je verder nodig?’

Maar is het een bevredigende verklaring voor wat de Nederlanders hebben gedaan? Bewijsmateriaal vervalsen gaat ver.
‘Luister. De politie hoort van allerlei geheime Turkse informanten dat Baybasin schuldig is. Dus je gaat niet eens onderzoeken of hij onschuldig is, je wéét al dat hij schuldig is. Het is het idee van de crime fighters, Fred Teeven was daar bij het OM de grote man achter. Je weet dat iemand een grote crimineel is en daar zoek je het bewijs bij. Als dat in de praktijk niet helemaal wil vlotten, kun je een beetje helpen en niet iedereen hoeft dat te weten.’

De zaak-Demmink

Volgens Adèle van der Plas is er een relatie tussen de zaak-Baybasin en Joris Demmink, de voormalige secretaris-generaal van het ministerie van Justitie. Ze zegt dat Nederland onder druk is gezet om Baybasin in de cel te zetten – zo niet, dan zou Demmink in Turkije worden veroordeeld voor verkrachting van jongens.
In zijn boek noemt Derksen de naam Demmink niet. ‘Ik wilde me er niet mee bemoeien, want het vertroebelt de zaak. Het is onfatsoenlijk als ik iets over hem zou zeggen, want dan beschuldig ik iemand en ik probeer nu juist onschuldige mensen uit de gevangenis te krijgen.’

Maar zou de zaak-Demmink niet kunnen verklaren waarom de Nederlanders hebben meegedaan aan het vervalsen van taps?
‘Ik heb zo’n verklaring helemaal niet nodig, de vangst van een vermeende grote crimineel is genoeg. Overigens heb ik tijdens mijn onderzoek geen enkele aanwijzing gevonden dat Demmink er iets mee te maken heeft.’

Heeft u Baybasin gesproken tijdens uw onderzoek?
‘Nee, pas nadat ik mijn boek klaar had – zo heb ik ook gewerkt met Lucia de Berk, Ernest Louwes en anderen, omdat ik nooit partij wil worden. Baybasin zit in Veenhuizen. Ik heb hem een tijdje geleden bezocht en heb van negen uur ’s ochtends tot vier uur ’s middags met hem gepraat. Het is een interessante man, ik merkte hoe principieel hij was. Al twee keer zijn er mensen bij hem in de cel geweest die zeiden: “Als je toegeeft dat je het hebt gedaan en tekent bij het kruisje, mag je de gevangenis uit.’

Wat voor mensen zijn dat?
‘Nederlandse justitie. Maar Baybasin wenst niet te bekennen.’

Is het normaal dat justitiemensen in de gevangenis komen om iemand te laten bekennen?
‘Nee, absoluut niet. Wat erachter zit, weet ik niet precies, maar Baybasin is natuurlijk een lastpak voor justitie. Zijn zaak zit vol troebelen en het ziet er slecht uit voor de Nederlandse staat. Stel dat de Hoge Raad besluit tot een herziening en Baybasin krijgt gelijk, dan krijgt hij een enorme schadevergoeding. Als hij bekent, is de Nederlandse staat in één klap van hem af, zonder schadevergoeding.’

Denkt u zo langzamerhand niet: we leven in een bananenrepubliek?
‘Nee, we leven in een rechtsstaat met menselijke gebreken. In een bananenrepubliek is het echt veel erger, dan gebeuren dit soort dingen systematisch.’

Taps door elkaar husselen, verkeerde vertalingen aanleveren, iemand in de gevangenis laten tekenen bij het kruisje, dat deugt toch voor geen meter?
‘Dat ben ik met u eens. Maar u leeft in de situatie waarin ik tien jaar geleden zat. U denkt dat de rechtspraak een proces is waarin alles keurig verloopt. Nou, dat moet u vergeten.’

Waarom kunnen uitgerekend de mensen van het OM niet omgaan met uw kritiek?
‘Weet u wat het is? De selectie bij het OM is merkwaardig. Degene die bij het OM de baas was bij sollicitatieprocedures zei eens tegen mij, en waarschijnlijk betreurt ze het nu: “Goh, weet je dat we nooit selecteren op waarheidsvinding?” Ze kijken naar kordaatheid, vastberadenheid, bestand zijn tegen druk van de samenleving, besluitvaardigheid. Ik dacht: dan krijg je precies het verkeerde type. Dit soort mensen, psychologisch onderzoek laat het zien, is dogmatisch, overweegt niet goed alle argumenten in een zaak en kan slecht omgaan met kritiek. Het kunnen best oprechte mensen zijn, maar voor de waarheidsvinding zijn ze van het verkeerde slag.’

Waarom bent u na uw emeritaat toch zo druk bezig met onschuldigen uit de gevangenis krijgen? Wat zijn uw drijfveren?
‘Natuurlijk wil ik wel onschuldigen uit de gevangenis krijgen, maar als je het zo formuleert, is het een nobel beeld waarin ik me niet herken. Het is ook: ik vind dit interessant om te doen, het is ongelooflijk spannend om te zien hoe mensen argumenteren, het is een thema waarover ik mijn hele leven college heb gegeven.’

Schaakstukken

In het gezin waarin Derksen opgroeide, was een goed argument God, zegt hij. Zijn vader hield van argumenteren, hijzelf zo mogelijk nog meer. Met rode oortjes luisterde hij naar gesprekken van volwassenen, maar hij werd zelf ook serieus genomen. ‘Als je een goed argument had, aanvaardde mijn vader dat. Hij zei nooit: “Je bent nog maar acht of twaalf, dus houd je mond.’’’

Op een dag was Ton het oneens met zijn oma, waarover weet hij niet meer. Zijn moeder was boos, hij toonde volgens haar geen respect. Maar zijn vader zei: ‘Ton heeft gelijk.’ Het was een van de belangrijkste lessen die hij leerde: ‘Als je iemand tegenspreekt, is dat geen teken van geen respect hebben. Het is geen persoonlijke aanval. Het gaat om goede argumenten. Veel mensen hebben dat niet door.’

Hij groeide op in Meppel in een gezin met vier kinderen en een pleegkind. Zijn vader was leraar maatschappijleer met een utopische inslag: hij schreef boeken over vredesopvoeding, ofwel de vraag hoe de vrede met name via het onderwijs kon worden bevorderd. Op zijn 61ste promoveerde zijn vader op het onderwerp. Ton Derksen is door hem beïnvloed, maar ook in negatieve zin, zegt hij. ‘Mijn vader had grootse doeleinden voor de mensheid, terwijl ik me realiseer dat elke utopie heeft geleid tot ellende. Maar je inzetten voor een ander, ja, dat heb ik wel van hem geleerd.’

Als jongen deed Derksen aan schaken en speelde hij hobo. Dat laatste doet hij nog steeds, maar met schaken stopte hij rond zijn veertiende, toen hij merkte dat hij zijn familieleden tijdens het eten als schaakstukken begon te zien. Hé, ik kan jou slaan, dacht hij dan. Al jong ook las hij boeken als Geschiedenis van de westerse filosofie van Bertrand Russell en dankzij zijn liefde voor argumenteren – ‘een mooi argument heeft een schoonheid van zichzelf’ – belandde hij bij de studie filosofie in Groningen. Het was zijn derde studie, naast geschiedenis en sociologie.

Lucia de Berk na haar vrijspraak; links Derksens zus Metta de Noo, die zich met Derksen inzette voor herziening. Foto: Maurice Boyer/HHLucia de Berk na haar vrijspraak; links Derksens zus Metta de Noo, die zich met Derksen inzette voor herziening. Foto: Maurice Boyer/HH
Geen contact meer

Van 1980 tot 2005 was hij hoogleraar en na zijn emeritaat trok zijn zus Metta de Noo hem de zaak-Lucia de B. in. Ze had over de zaak gehoord via haar schoonzus, die chef de clinique was in het Haagse Juliana Kinderziekenhuis waar Lucia de Berk werkte. De schoonzus, getrouwd met broer Wim Derksen, had met anderen in kaart gebracht bij hoeveel sterfgevallen Lucia de Berk als verpleegkundige dienst had gehad. De Noo begon te vermoeden dat de zaak niet klopte.

Ze vroeg haar broer Ton of hij ernaar wilde kijken. Gaandeweg ontdekte hij dat er inderdaad iets heel erg niet klopte, en de rest is geschiedenis. Broer Bram zegt: ‘Het is fantastisch dat Lucia vrij is gekomen, maar er is een hoge prijs voor betaald.’ Sinds de bemoeienis van Metta en Ton met de zaak hebben broer Wim en zijn vrouw geen contact meer met de rest van de familie.

‘De familie Derksen is dus niet verscheurd,’ relativeert Ton Derksen. ‘We zijn met vier kinderen en een pleegbroer, en Wim en zijn vrouw hebben zich afgescheiden. De rest is nog bij elkaar.’

Uit een interview in NRC Handelsblad begreep ik dat uw zus Metta ook moeite heeft met uw rol in de zaak. U zou te veel met de eer zijn gaan strijken, las ik in haar woorden.
‘Toen ze laatst tijdens haar vakantie jarig was, heb ik haar nog een brief gestuurd en binnenkort zien we elkaar weer. Het is dus een stuk minder dramatisch dan het in de krant stond.’

U gaat toch niet zeggen dat het allemaal de schuld is van de journalist, hè?
‘Helemaal niet. Ik begrijp mijn zus goed. Ik heb het verzoek tot herziening bij de CEAS ingediend, want dat kon alleen als je politieagent of hoogleraar was. Als ik er niet was geweest, was er überhaupt geen herziening geweest. Maar mijn zus heeft heel goed werk geleverd, ze is en blijft de klokkenluider.’

Op het moment dat u zich met de zaak ging bemoeien, moet u hebben geweten dat het problemen zou kunnen veroorzaken in de familie.
‘Dat gaat uit van de veronderstelling dat mijn schoonzus verwijtbare fouten heeft gemaakt. Dat is niet zo en dat staat ook niet in mijn boek over de zaak. Mijn schoonzus heeft alleen geconstateerd dat Lucia de Berk bij de bewuste sterfgevallen was, dat viel iedereen op. Daar heb ik nooit enige slechtigheid in gezien, wel de werking van cognitieve krachten waardoor we te snel tot conclusies komen.’

‘Ja, ik ben ervan overtuigd dat de onschuld van beide mannen wordt aangetoond, in het geval van Louwes misschien wel eerder dan ik had verwacht.’

Uw broer Bram vond het schrijnend voor uw moeder. ‘Zij zag het gezin uit elkaar vallen,’ zei hij.
‘Dat is zo. Wij hebben tegen mijn moeder gezegd dat ze rustig kon blijven omgaan met Wim, we zouden haar er niet scheef om aankijken. Maar Wim is gekapt met mijn moeder. Dat is pijnlijk. Het is verschrikkelijk wanneer een kind zegt: ik kom niet meer bij je.’

Rond het overlijden van uw moeder was het even goed tussen jullie als kinderen, toch?
‘Mijn moeder kreeg een beroerteachtig iets en daarna hebben we Wim gebeld. Hij is gekomen, maar toen was ze al niet meer bij kennis. Ja, wij als kinderen gingen als keurige volwassenen met elkaar om.’

U heeft het uitgepraat?
‘Nou ja, uitgepraat, dat is iets voor televisieprogramma’s. We gingen die dagen weer normaal met elkaar om. Uitpraten is levensgevaarlijk, het eindeloos uitdiepen van zaken, dat slijpt de ellende alleen maar dieper in je brein.’

Nu is de situatie weer als voorheen, heb ik begrepen. Heeft u er last van dat de familierelaties zijn verstoord?
‘Last van in de zin dat ik er een neurose van heb gekregen? Het is gewoon jammer, maar ik lig er niet eindeloos wakker van.’

Iets anders: denkt u dat het OM met angst en beven weer een nieuw boek van u afwacht?
‘Ik hoor eigenlijk nooit wat van het OM. Toen in 2011 mijn boek Leugens over Louwes verscheen, heb ik het aangeboden aan Herman Bolhaar, de baas van het OM. Ze hebben het met zes mensen gelezen en daarna kreeg ik een telefoontje van Bolhaar: “Er staat niets nieuws in.” Ik vond het onthutsend dat er zo’n duidelijke weerstand is om dingen eens van een andere kant te bekijken.’

Uw broer Bram zei: ‘Ton laat zich niet emotioneren, ook niet door kritiek. Hij heeft geduld. De zaken waarmee hij zich bemoeit, kunnen jaren duren, maar voor hem is het onontkoombaar dat Louwes van alle blaam wordt gezuiverd, en ik denk dat hij dat met Baybasin ook verwacht.’ Klopt dat laatste?
‘Ja, ik ben ervan overtuigd dat de onschuld van beide mannen wordt aangetoond, in het geval van Louwes misschien wel eerder dan ik had verwacht.’
Na het interview komt er inderdaad schot in de Deventer moordzaak als de advocaat-generaal van de Hoge Raad zijn onderzoek op drie punten van het bewijsmateriaal aankondigt. Nu blijkt Derksen toch ietsje ongeduldiger. ‘Als wij als mensen duizend jaar zouden leven, zou dit ontzettend goed nieuws zijn. Maar voor degenen die zeventig, tachtig jaar leven, is dit om radeloos van te worden. Dit onderzoek gaat zo weer een paar jaar duren en dit is nog lang geen herziening. Terwijl alle argumenten om Louwes vrij te pleiten er al liggen: ze staan in mijn boek.’

Ton Derksen over ‘Lucia de B.’

In een interview met Omroep Gelderland vertelt Ton Derksen hoe de film Lucia de B. van Paula van der Oest hem aangreep: ‘Ik dacht: dit is precies wat ik niet tijdens het schrijven wil zien. Daarom wilde ik Lucia de Berk niet bezoeken in de gevangenis toen ik nog bezig was met mijn boek over haar zaak. Ik wil in alle rust alles kunnen overdenken en als ik haar lijden dan concreet voor me zou zien, was ik gehaast geraakt.’ In zijn boek Verknipt bewijs beargumenteert hij de onschuld van Huseyin Baybasin, de Turkse Koerd die sinds 1998 vastzit in Nederland wegens moord, heroïnehandel en gijzeling, maar tijdens het schrijven bezocht hij hem evenmin. ‘Zolang je mensen niet kent, kunnen ze abstract blijven, en dat helpt tijdens het schrijven.’

 


Openbaar Ministerie: rommelen uit nood?

Soms schiet het Openbaar Ministerie in eigen voet. Recentelijk nog, toen in de Bossche mensensmokkelzaak afspraken met een kroongetuige bleken te zijn achtergehouden. De verdachten gingen vrijuit.

In een andere prestigieuze zaak, het Amsterdamse liquidatieproces, lijkt het OM op een soortgelijk probleem te stuiten. Afgelopen maand dook een tot dan toe onbekend verslag op van een belangrijk verhoor met kroongetuige Peter la Serpe. Het stuk was niet alleen veel langer dan eerdere procesverbalen, maar wierp ook nieuw licht op de rol van La Serpe in het proces.

In het gewraakte verhoor verhaalt La Serpe hoe hij en zijn maatje Jessy R. drugshandelaar Kees Houtman vermoordden. Uit de recente stukken blijkt dat officier van justitie Betty Wind de kroongetuige al vóór dit verhoor op de hoogte bracht van cruciale details. Een doodzonde, want dat ondergraaft de authenticiteit van La Serpes verhaal.

Uiteraard protesteert de verdediging. ‘We vertrouwen het OM niet meer,’ klonk het unaniem nadat de zeperd bekend werd. Aanklaagster Wind gaf vervolgens toe dat ze ‘op sommige punten’ de fout is ingegaan: ‘Dat is niet leuk.’ Maar ze vond de reactie van raadsman Nico Meijering (‘Mijn bef hangt ondertussen bijna op mijn enkels’) en zijn confrères overdreven. Wind: ‘Ik heb hierover toch het boetekleed aangetrokken?’ Dat ze door de raadslieden een leugenaarster werd genoemd, heeft ze ervaren als een forse belediging. Aanstaande maandag, bij de hervatting van het proces, geeft de officier uitleg over hoe het zover heeft kunnen komen.

Volgens het OM gaat het om een vervelende faux pas, maar niet meer dan dat. Toch voedt deze nieuwe blunder de vraag of het OM wellicht bewust rommelt met stukken om haar eigen positie te versterken. Dat is in elk geval wat de verdediging in het liquidatieproces vermoedt.

Ybo Buruma

– ‘Er is een onwerkbare situatie ontstaan’

Zo ver wil hoogleraar strafrecht­ Ybo Buruma niet gaan. Wel heeft hij grote bedenkingen bij de strategie van het OM: ‘De processen over georganiseerde misdaad zijn te groot geworden voor het OM. Er is een onwerkbare situatie ontstaan. De opsporingsregels zijn te ingewikkeld. Er is daardoor een enorme papierwinkel ontstaan, waardoor er fouten worden gemaakt.’

Er dreigt volgens Buruma, zoals hij het noemt, het gevaar van newspeak: ‘Het beestje wordt niet meer bij de naam genoemd. In het liquidatieproces is een deal gesloten met een moordenaar/kroongetuige. Maar als je kijkt naar de rol die “Vieze Peter” speelt, moet je vaststellen dat het OM zaken heeft gedaan met een criminele burgerinfiltrant: hij zit diep in de organisatie en er is lang met hem onderhandeld. Maar dat label durft niemand hem meer te geven, omdat de Kamer heeft verboden met criminele burgerinfiltranten te werken. Er wordt daarom een nieuwe papieren werkelijkheid verzonnen.’

Het verbaast Buruma dat nog niemand daar doorheen heeft geprikt. Hij kijkt met deernis naar het OM en een deel van de politie, omdat ze in zijn visie geen man en paard meer durven noemen. ‘Ik snap dat politie en OM langs de rand van de opsporingsregels gaan en dat daarbij soms zaken worden gedaan met criminelen. Maar door gebruik te maken van newspeak creëren ze een schijnverantwoording. Door vast te houden aan de term kroongetuige, terwijl het in wezen gaat om een criminele burgerinfiltrant.’

 


'OM bedreigt en liegt'

Remko van Lent, beschermde getuige in het proces tegen meerdere verdachten van afpersing, weigert nog langer mee te werken met het Openbaar Ministerie. In Vrij Nederland legt hij deze week uit waarom. Update: Reactie OM.

‘De Nederlandse overheid heeft alle afspraken geschonden. We zijn bedreigd, belogen en beduveld door vertegenwoordigers van de staat.’ Volgens Van Lent houdt het OM delen van zijn verhaal achter, waaronder ontlastende verklaringen over Willem Holleeder en Dino Soerel.

Van Lent schreef dit weekeinde een ‘noodoproep’ aan Vrij Nederland, aan de vooravond van de tweede pro forma-zitting in het proces tegen zijn afpersers dat morgen verder gaat. Daarin zijn onder meer verdacht de prominente Hells Angel Harry S. en de criminele broers Donald en Michel G. Voorafgaand aan de zitting zou Van Lent vorige week donderdag en vrijdag worden gehoord bij de rechter-commissaris. De getuige kwam echter niet opdagen voor verhoor. Volgens hem heeft het Team Getuigen Bescherming (TGB), dat verantwoordelijk is voor zijn veiligheid, helemaal geen contact met hem opgenomen over de veiligheidsvoorwaarden waaronder hij zou kunnen getuigen.

Van Lent zit samen met zijn gezin sinds maart 2010 in een getuigenbeschermingsprogramma. Op 14 juli 2010 tekenden hij en zijn vrouw een overeenkomst met de staat die hun veiligheid garandeerde in ruil voor vrijgave van hun kluisverklaringen. Naast de getuigenis over hoe ze zijn afgeperst, zegt Remko van Lent ook over andere zaken te hebben verklaard. ‘Het gaat ook over brandstichting, over handel in verdovende middelen en over corruptie binnen politie en justitie. Ik heb verteld over liquidaties en de leidinggevende rol van Stanley Hillis en Donald G in levensgevaarlijke criminele organisatie. Veel van die zaken hebben nieuwe richting gegeven aan onderzoeken van de Nationale Recherche en de CIE.’

Volgens Van Lent wordt een deel van zijn verklaringen niet gebruikt, onder meer die gaan over de rol van Willem Holleeder en Dino Soerel. ‘Die hebben een meer ondergeschikte rol gehad ten opzichte van bijvoorbeeld Donald G of Stanley Hillis. Holleeder is door de organisatie opgeofferd. Hij had de afpersing van Willem Endstra, de Bank van de onderwereld, mogelijk beter in de hand moeten houden.’

Ook de rol van Dino Soerel, een van de belangrijkste verdachten in het huidige liquidatieproces, is overschat, zegt Van Lent. ‘Ik heb er geen enkel belang bij dat mensen als Soerel vrij rondlopen. Ik ken die hele man niet. Maar ik vind het principieel fout dat de overheid ontlastende informatie achterhoudt in een rechtszaak.’

Na het afleggen van de verklaringen is het echtpaar Van Lent in conflict gekomen met de Nederlandse overheid. ‘De door de staat aangestelde en betaalde advocaat verdween te pas en te onpas buiten beeld’, schrijft Van Lent in zijn noodoproep. ‘Wij hebben gedurende een lange periode geen onafhankelijke juridische bijstand gekregen. De door ons in november 2010 rechtsgeldig ingeroepen arbitrage heeft niet plaatsgevonden. Onder dwang en zonder juridische bijstand, hebben wij vervolgens nog meegewerkt aan een drietal verhoren bij de Nationale Recherche. Tegelijkertijd werden de vergoedingen voor ons levensonderhoud door TGB structureel verlaagd. Sinds november 2010 kregen wij nauwelijks nog geld om van te kunnen eten.

Ook werden wij, in tegenstelling tot gemaakte afspraken, volledig afhankelijk gemaakt van de Staat voor onze huisvesting, vervoer, veiligheid, familiecontacten, etc. De staat heeft herhaaldelijk misbruik gemaakt van onze afhankelijke positie teneinde ons te dwingen mee te werken aan het opstellen van een aangifte.’

Het getuigenbeschermingsprogramma ligt daarmee in twee prestigieuze strafzaken onder vuur. Vorige week liet Peter la Serpe, de kroongetuige in het grote liquidatieproces weten door de staat te zijn ‘afgeperst om te getuigen in strijd met de waarheid. Het gevoerde wanbeleid van TGB en alles wat er achter gesloten deuren is gebeurd, is relevant voor de waarheidsvinding.’

Van Lent en zijn vrouw hebben inmiddels alle vertrouwen in de overheid verloren. ‘Wij zijn bijzonder teleurgesteld in de Nederlandse staat omdat onze belangen als burger ondergeschikt zijn gemaakt aan de opsporingsbelangen van de staat. Ook naar het wel en wee van de jonge kinderen wordt niet of nauwelijks gekeken. Of de kinderen te eten hebben of morgen op straat staan, maakt de Nederlandse staat niets uit. De staat heeft net zo lang gewacht dat wij geen andere keuze meer hadden dan of geliquideerd te worden of zelfmoord te plegen of in een getuigenbeschermings-programma te stappen teneinde verklaringen van ons te krijgen om bepaalde personen te vervolgen. Nadat wij de verklaringen hadden gegeven werden wij onmiddellijk afgedankt. Wij zijn min of meer gebruiksvoorwerpen geworden in handen van de Nederlandse staat. Wij moeten zelf onze arbitrage voeren, omdat de Nederlandse staat alleen zelf de advocaten wil uitkiezen die voor ons optreden. Dit is een bijzondere misbruik van omstandigheden.’

Reactie OM:

Het Openbaar Ministerie laat in een reactie weten dat de getuige al anderhalf jaar op een veilige plek zit. ‘Hij en zijn familie hebben voldoende middelen van bestaan,’ zegt de woordvoerder. ‘Er was een afspraak dat hij zich vorige week voor verhoor zou melden, dat heeft hij niet gedaan. Inhoudelijk willen we op dit moment niet verder op de zaak ingaan.’

Advocaat eist onderzoek naar OM

Advocate Inez Weski eist onderzoek naar de rol van het openbaar ministerie bij de zaak tegen haar in Engeland veroordeelde cliënt J.R. Het OM had niet ingegrepen bij zijn aanhouding‘uit veiligheidsoverwegingen’.

Ook is volgens Weski is in het Engelse proces door Nederland ontlastend materiaal achtergehouden. De advocate heeft vorige week een brief gestuurd naar het College van Procureurs-generaal (de leiding van het OM) met het verzoek om een onderzoek. Daarin zet ze onder andere vraagtekens bij het motief van R.’s arrestatie. haar cliënt zou voor zijn eigen veiligheid zijn opgepakt, schrijft Weski. ‘De Nederlandse politie was bang dat hij anders in ons land zou worden vermoord, werd R. achteraf verteld. ’

Een curieuze manier van bescherming, aldus de raadsvrouwe. Ze stelt dat haar cliënt onterecht is veroordeeld. R. kreeg in 2005 twee maal zestien jaar cel van de Britse rechter, onder andere voor heroïnesmokkel. Hij is inmiddels overgebracht naar Nederland. Het Engelse vonnis is op 2 juli door de rechtbank in Rotterdam omgezet naar Nederlandse normen: zeven jaar cel.

Nedim Imac
De veroordeelde claimt dat hij onschuldig is en niets met de handel in verdovende middelen te maken heeft. Dat zegt R. te kunnen bewijzen onder andere aan de hand van telefoongesprekken die hij twee dagen voor zijn aanhouding in Londen met een ‘vriend’ in Nederland heeft gevoerd.

Die telefoontaps zijn volgens Weski voor de rechter achtergehouden. Volgens de Engelse aanklager bestaan die taps helemaal niet. ‘Engelse opsporingsambtenaren mogen volgens hun rechtstelsel ook niet aangeven of er al dan niet is afgeluisterd,’ zegt de advocate, ‘maar twee medewerkers van de Nederlandse inlichtingendienst hebben zelf toen hij terug was geleverd aan Nederland aan mijn cliënt verteld dat zij gesprekken hebben beluisterd tussen hem en ene Nedim Imac. Er was volgens de CIE sprake van “miscommunicatie” tussen cliënt en die Imac.’

‘Die Imac’ is Nedim Imac, de onlangs geliquideerde Türkiyemspor-voorzitter, tevens hun voetbal geldschieter naar wie al een geruime tijd een groot politieonderzoek liep. R. was bevriend met dit boegbeeld van de Amsterdamse voetbalclub. Imac vroeg hem tijdens dat telefoongesprek om even te bemiddelen in verband met een miscommunicatie tussen twee andere personen. R. zegt dat het om een vriendendienst ging, dat hij dit ‘voor niets zou doen’. Met een bandje van dat gesprek had hij de Britse rechter van zijn onschuld te kunnen overtuigen. ‘Ik was in Londen voor mijn handel in horloges.’ Hij wist niets van de uiteindelijk bij die anderen gevonden heroïne, blijft R. tot op de dag van vandaag volhouden.

Eenrichtingsgesprek
Na zijn veroordeling probeerden Nederlandse rechercheurs met J.R. in zijn Engelse cel te praten over een Nederlands onderzoek. Hij wenste hen echter niet te spreken, vertelde R. Toen hij dit jaar door de Engelse justitie werd ‘overgeleverd’ om zijn straf in Nederland uit te zitten, meldde de CIE zich bij hem. Het was een ‘eenrichtingsgesprek’, aldus R. Hij was verbijsterd over wat hij hoorde. ‘De CIE vertelde me dat Nedim Imac me uit de weg wilde ruimen. ‘Volgens de CIE’ers was de situatie in Nederland voor mij destijds zo bedreigend dat ik maar in Engeland moest blijven. Ze zeiden dat ze wisten dat ik onschuldig was en dat ik voor mijn eigen veiligheid in Engeland was aangehouden en opgesloten.’

Een opmerkelijk verhaal, dat J.R. ook aan de Rotterdamse rechtbank vertelde en waar VN in juni over berichtte. Het openbaar ministerie bevestigde ook het door J.R. genoemde CIE-bezoek, maar wilde slechts kwijt dat het ‘niet over het Engelse onderzoek zou zijn gegaan’.

Samenwerking
J.R. kan zijn Engelse veroordeling niet aanvechten. Hij zal eerst in Nederland moeten achterhalen wat er – al dan niet opzettelijk – is misgegaan in de samenwerking tussen Nederlandse en Engelse opsporingsambtenaren. Bij de omzetting van zijn straf naar Nederlandse maatstaven is door de rechters de zaak niet opnieuw inhoudelijk getoetst. Weski: ‘Bij een dergelijke procedure kunnen de Nederlandse rechters inderdaad niet anders doen dan kennisnemen van het Engelse vonnis. Maar mijn cliënt is geen organisator en invoerder van heroïne. Vandaar mijn verzoek nu aan het college. Aan de hand van die nieuwe gegevens kan dan niet alleen herziening worden gevraagd in Engeland, maar moet ook de vraag worden gesteld in hoeverre het Openbaar Ministerie en dus Nederland aansprakelijk is voor de inmiddels jarenlange detentie, die R. achter de rug heeft.’

 


Kopstuk IRT-affaire betaalde justitie een miljoen voor zijn vrijheid

Robert Mink K. – een van de hoofdrolspelers in het IRT-drama en vermeend kopstuk van de misdaadorganisatie Delta – had tot kort geleden weinig te vrezen van justitie. Hij hoefde een straf van zes jaar en acht maanden wegens handel in wapens en drugs niet uit te zitten. Pas nu wordt duidelijk waarom niet. Eind vorig jaar betaalde hij het openbaar ministerie in Amsterdam een miljoen gulden in ruil voor zijn vrijheid. Deze prettige regeling moest natuurlijk wel geheim blijven. Minister Korthals heeft nog wat uit te leggen.

Nederland leek wel een narcostaat. Vier maanden geleden zorgde de commissie-Kalsbeek voor de zoveelste krachtige naschok van de IRT-affaire. De onthulling over de heimelijke invoer van vijftienduizend kilo cocaïne met behulp van corrupte opsporingsambtenaren zorgde voor grote beroering bij het parlement en in justitieel Nederland. Er was ook verontwaardiging over het bericht dat een officier van justitie in Amsterdam het op een akkoordje wilde gooien met of all people het criminele brein achter dit onthutsende dubbelspel, Robert Mink K.

Minister Korthals van Justitie stelde de Tweede Kamer wat dat laatste betreft gerust. Er bestond geen ‘deal’ tussen het openbaar ministerie en K. Volgens de minister waren er alleen wat voorbereidende gesprekken gevoerd die uiteindelijk tot niets hadden geleid. Geen overeenkomst dus.

En dat K. die eerder opgelegde vrijheidsstraf van bijna zeven jaar nog niet hoefde uit te zitten, was een puur beleidsmatige kwestie. Omdat de zevenendertigjarige ex-commando protest had aangetekend bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens tegen zijn veroordeling, had justitie in Amsterdam besloten die uitspraak eerst maar eens af te wachten voordat ze hem opborgen.

Toch is dat maar de helft van het verhaal.

Bij het Meldpunt Ongebruikelijke Transacties in Zoetermeer, de financiële alarmcentrale van het Nederlandse opsporingsapparaat vanwaar uit het criminele betalingsverkeer in kaart wordt gebracht, kwam eind vorig jaar een opmerkelijke signalering binnen. In november meldde een bank dat een cliënt, van wie bij de afdeling interne veiligheidszaken bekend was dat hij in verband werd gebracht met handel in wapens en drugs, zojuist een vorstelijk bedrag had overgemaakt naar een rekening van het openbaar ministerie in Amsterdam. Het ging om een miljoen gulden rond.

Inderdaad, een opmerkelijke transactie, dachten ze in Zoetermeer. Waarom had Robert Mink K. – een van de hoofdrolspelers uit het IRT-drama en vermeend topman van de misdaadorganisatie Delta – in ’s hemelsnaam een bedrag met zes nullen gestort op rekening van de openbare aanklager, de natuurlijke vijand van iedereen die zich in de onderwereld beweegt?

Normaal gesproken zou het meldpunt alle bijzonderheden zo snel mogelijk hebben doorgespeeld naar – in dit geval – de financiële recherche van de Amsterdamse politie. Deze curieuze transactie was op z’n minst een nader onderzoek waard.

Maar zover kwam het niet.

Kort nadat de bank van K. alarm had geslagen, deed het Amsterdamse parket een dringend beroep op het meldpunt om op geen enkele manier ruchtbaarheid te geven aan deze overboeking. En zeker niet aan de politie. Over de reden daarvan wilde het openbaar ministerie niet in details treden, maar de boodschap werd goed verstaan in Zoetermeer: deze ongebruikelijke transactie moest geheim blijven. De melding van de bank strandde waar ze was binnengekomen. Discretie verzekerd.

In het debat over het opzienbarende rapport van de commissie-Kalsbeek wist minister Korthals met een handig woordenspel te verhinderen dat de volksvertegenwoordiging alsnog een big deal van de kwestie maakte. Want een predeal is immers geen echte deal. In het openbare debat werd met geen woord gerept over de betaling van een miljoen gulden. Een transactie die hoorde bij de afspraken tussen officier van justitie mr. F. Teeven en Mink K.

Begin vorig jaar zat K. een paar weken in een Belgisch huis van bewaring. Hij werd daar vastgehouden in verband met zijn betrokkenheid bij een corruptieaffaire. K. zou tegen betaling vertrouwelijke opsporingsinformatie hebben gekocht van een aan coke verslaafde justitieambtenaar uit Brussel. In zijn cel kreeg hij al snel bezoek van Teeven die hem vroeg informant te worden. In ruil voor criminele wetenswaardigheden over de handel in wapens en drugs, zo luidde het aanbod, kon K. rekenen op een milde justitiële behandeling in Nederland.

Het klikte tussen de officier en de vroegere commando. Nadat K. na veertien dagen voorlopige hechtenis weer op straat stond, spraken ze nog een keer of tien met elkaar, altijd in het diepste geheim. Welke informatie K. verstrekte, is niet te achterhalen, maar w‚l wat officier van justitie Teeven daartegenover stelde. Dat staat zwart op wit.

Zo was het openbaar ministerie bereid om alle criminele feiten uit Mink K.’s verleden – met uitzondering van eventuele levensdelicten – door de vingers te zien. Ook hoefde hij zijn straf voorlopig niet uit te zitten, in afwachting van de procedure bij het Europees Hof in Straatsburg.

K. moest wel beloven dat hij zijn straf alsnog zou gaan uitzitten indien het Europees Hof het vonnis in stand zou laten. Maar die uitspraak zou nog jaren op zich laten wachten. Intussen mocht hij zich niet bezondigen aan nieuwe strafbare feiten en moest hij optreden als deep throat ten behoeve van het openbaar ministerie. Afgesproken werd dat K. een miljoen gulden zou storten op een rekening van het Amsterdamse parket. Dat geld zou hij kwijt zijn als hij zich niet aan de afspraken hield. November vorig jaar maakte Mink K. het verlangde miljoen over, waarmee de prettige regeling, een deal die geen deal mag heten, werd bekrachtigd.

De commissie-Kalsbeek gooide roet in het eten door het onderonsje tussen Teeven en K. naar buiten te brengen. De Kamer sprak er unaniem schande van en de minister had ook al geen goed woord over voor de verrichtingen van de Amsterdamse officier. Hij zou zulke verregaande afspraken ‘met dit soort mensen’ zeker niet hebben goedgekeurd, zei Korthals ferm.

En aan die gekke Amsterdamse gewoonte om langgestraften vrij rond te laten lopen in afwachting van uitspraken van het Europees Hof beloofde de minister onmiddellijk een einde te maken. Voor K. had dat overigens geen dramatische gevolgen. Hij werd niet alsnog meteen vastgezet in verband met de eerder opgelegde straf omdat justitie zich ‘gebonden’ achtte aan de gedane toezegging.

Hoezo geen deal?

Inmiddels zit de oud-commando toch achter slot en grendel. De man met wie officier Teeven een halfjaar geleden nog zaken meende te kunnen doen, werd drie weken geleden door de politie aangehouden in verband met de vondst van een enorm wapenarsenaal in een leegstaande woning in Amsterdam. Behalve pistolen werden daar raketwerpers, schietparaplu’s, automatische geweren met laserrichters en springstof aangetroffen.

Of deze nieuwe strafbare feiten verrekend zullen worden met het miljoen dat Mink K. vorig jaar naar het openbaar ministerie overmaakte, is niet bekend. De woordvoerder van het parket Amsterdam wil geen vragen beantwoorden over deze ongebruikelijke transactie. ‘Uw lezing klopt niet,’ is het enige dat hij kwijt wil. Wat er dan niet klopt, laat hij – ook na herhaald aandringen – in het midden.

 


Klokkenluider op Algemene Zaken: ‘Sorry Majesteit, schreef ik’

Het programma Nova nam vierentwintig vuilniszakken met gevoelige informatie mee bij het Kabinet der Koningin. De redactie was getipt door Robert Coleman, beveiligingsbeambte op het ministerie van Algemene Zaken. ‘Er is nog veel meer mis.’

Vijf jaar werkte Robert Coleman (1971) als beveiliger voor premier Jan Peter Balkenende. Hij had, zo omschrijft hij het zelf, de taak om ‘de veiligheid te garanderen van de minister-president, het personeel, alle gasten en gebouwen van het ministerie van Algemene Zaken in Den Haag.’ Een belangrijke en eervolle taak. Maar binnenkort is het afgelopen, vreest hij. Het ministerie heeft een ontslagprocedure tegen hem gestart. ‘Plichtsverzuim’, heet het in juridisch jargon. Maar zelf zegt hij juist te hebben gehandeld uit ‘plichtsbesef’. ‘Ik sta volledig achter alles wat ik heb gedaan.’

Jarenlang probeerde Coleman naar eigen zeggen misstanden binnen de beveiliging van het ministerie van Algemene Zaken intern aan de kaak te stellen. In het begin nog naar volle tevredenheid van zijn meerderen. Maar geleidelijk aan vonden ze hem vervelend worden, een betweter. Toen hij zich uiteindelijk ziek meldde en de publiciteit zocht om zijn punt te maken, was de maat definitief vol. Coleman hoeft niet meer op het ministerie te verschijnen. Zijn verhaal toont overeenkomsten met dat van bekende klokkenluiders. ‘Het enige wat ik mezelf verwijt,’ zegt hij aan het eind van ons gesprek, ‘is dat ik nooit naar de officiële klokkenluiderscommissie van de overheid ben gestapt. Maar ik wist domweg niet van hun bestaan.’

In januari haalde Coleman van de Verenigde Staten tot Nieuw-Zeeland de voorpagina’s. Hij was erin geslaagd om geschminkt als clown en met een hoedje op een officiële identiteitskaart te bemachtigen. Het doel van de actie: aantonen dat de identificatieplicht in haar huidige vorm ‘een geldverslindende poppenkast’ is. En hij was het die tv-programma Nova tipte over een container in Den Haag waarin het Kabinet der Koningin allerlei geheime informatie en gevoelige stukken van Hare Majesteit deponeerde. Een probleem, zegt hij, dat hij jarenlang op het ministerie heeft aangekaart. ‘En er is nog veel meer mis.’

Wat wilde u bewijzen door als clown op uw paspoort te komen?
‘Er wordt steeds meer waarde gehecht aan de identificatieplicht, terwijl die zo lek is als een mandje. Mensen lijken vaak totaal niet op de foto in hun paspoort. Maar als een beveiliger op het ministerie iets zegt van een foto die niet lijkt, dan moet hij niet zulke problemen zoeken.’

De foto van Coleman als ‘joker’ ging de wereld over. Uiteindelijk slaagde hij erin met de kaart het vliegtuig naar Londen te pakken en te paraderen voor de hekken van de ambtswoning van Blair in Downing Street. ‘Ik wilde laten zien dat een terrorist met een onherkenbare kaart overal kon komen,’ zegt hij. ‘Nadat ik me daar een uur opvallend had opgehouden, vroeg een beveiliger van de Engelse ambtswoning me om mijn kaart. Hij keek ernaar en zei toen doodleuk: “Thank you, have a nice day.”’
Bij terugkeer op Schiphol nam de marechaussee de pas in beslag. Ze hadden daarvoor zelfs een ‘internationaal opsporingsbevel’ uitgevaardigd.

We ontmoeten Robert Coleman aan de kade in zijn woonplaats Hellevoetsluis. Tijdens het gesprek twijfelt hij een paar keer. ‘Moet ik dit wel vertellen?’ Stilte. Dan heft hij zijn armen in de hoogte. ‘Ach laat ik het maar doen. Ze gaan me toch ontslaan.’
Na een niet-afgemaakte schoolcarrière op het vwo ging Coleman in dienst. Daarna werkte hij in talrijke functies in de beveiliging – ‘van portier bij de V&D tot op Schiphol’. In zijn vrije tijd verdiepte hij zich als hacker in de computerbeveiliging. Zo wist hij de Postbank te wijzen op een ernstige fout in hun beveiliging, vertelt hij, waardoor onbekenden in staat waren in te breken in het toenmalige internetbetalingssysteem Girotel.
Na de aanslagen van 11 september werd hem gevraagd te solliciteren op het ministerie van Algemene Zaken. ‘Ik vond het een hele eer. Ik verwachtte binnen te stappen in de best beveiligde omgeving van Nederland. Dat bleek totaal niet zo te zijn.’ Toch vond hij het werk aanvankelijk fantastisch. ‘Er werd veel geld in gepompt en we maakten al snel stappen vooruit.’
Coleman kwam te werken in de centrale meldkamer, van waaruit de beveiliging op het ministerie wordt gecoördineerd. Zijn onorthodoxe werkmethode werd aanvankelijk volop gewaardeerd, zegt hij. ‘Ik vond het zalig om te kijken hoe ik onze eigen beveiligingsmaatregelen kon omzeilen. Zo zie je wat er moet verbeteren. ’
Hij geeft een voorbeeld: ‘Bij Europese topontmoetingen is het hele Binnenhof omgeven door een cordon agenten, die de afzetting vormen. Ik stapte dan op zo’n agent bij het afzetlint af en liet dit pasje zien.’ Hij wappert met een OV-jaarkaart. ‘Ze lieten me steevast door. Dan liep ik naar de meldkamer en ging bellen: wie heeft die agenten geïnstrueerd? Want als ik het kan, komt ook iemand met slechte plannen door de beveiliging.
Uiteindelijk hebben we met het team een nieuwe veiligheidsinstructie geschreven om te zorgen dat zulke dingen niet meer kunnen. Maar in de praktijk werd die niet nageleefd en daar zei ik dan wat van.’

Hoe werd daarop gereageerd?
‘Langzamerhand merk je dat je op allerlei tenen gaat staan. Ik werd toch gezien als dat beveiligertje in schaal 4. Ik merkte dat ik steeds minder vriendelijk werd behandeld. Het verbeteren van de veiligheid was niet de prioriteit van mijn leidinggevenden. De ene vond de teamgeest het belangrijkst, de ander had een nevenfunctie als examinator op een hogeschool en stak daar veel tijd in.’
Het aanvankelijke enthousiasme over Colemans inzet veranderde langzaam maar zeker in weerstand. Coleman moest niet zo zeuren. Zijn aanbevelingen verdwenen in een bureaula en uiteindelijk werd hem subtiel gevraagd of hij niet naar een andere baan zou willen omzien. In september vorig jaar meldde hij zich ziek. Sindsdien zit hij thuis.
Na zijn actie met de identiteitskaart, gaf premier Balkenende de opdracht aan de bedrijfsarts van Algemene Zaken uit te zoeken of Colemans ‘gedragingen met betrekking tot het aanvragen van de kaart verwijtbaar zijn en in hoeverre ze te maken hebben met zijn ziektebeeld’. De impliciete boodschap: was hij helemaal gek geworden? Coleman werd verplicht mee te werken aan psychologisch en zelfs psychiatrisch onderzoek. Hij ziet het als stap om van hem af te komen. ‘Als ze me dan toch weg willen hebben,’ zegt hij, ‘kan ik net zo goed aangeven wat er allemaal mis is. Misschien dat er dan alsnog iets verbetert aan de veiligheid op het ministerie.’

Waaraan schort het volgens u?
‘De regels worden niet nageleefd. Neem de geheime stukken van het Kabinet der Koningin, waarover Nova heeft bericht. De beveiliging maakt ’s avonds altijd een zogenaamde “clean desk”-ronde op het ministerie. Dagelijks kon ik zo een stapel van twintig staatsgeheimen op het bureau van mijn meerderen deponeren. Gewoon aangetroffen in de prullenbak. Als ik die kan pakken, kunnen de schoonmakers dat ook. Bovendien werden de vuilniszakken gewoon buiten gezet. Balkenende verklaart nu in de Kamer dat hij van niets wist, maar hij had het kunnen weten. Ik heb het jarenlang gerapporteerd in nota’s inclusief een lijst van mogelijke oplossingen.’

Wat werd er met uw opmerkingen gedaan?
‘Er werd besloten nog eens een vergadertraject in te gaan en er veranderde weinig. Daarom heb ik uiteindelijk Nova getipt. Overigens bewust Nova en niet SBS6, want ik wilde dat men zorgvuldig met de informatie omging. Ik heb inmiddels een brief aan de Koningin geschreven met een bekentenis. Sorry Majesteit, schreef ik, ik zag geen andere manier meer. Die brief heb ik overigens niet gepost, want ik verwacht niet dat zij hem te lezen zou krijgen.’

Zijn er nog meer problemen met de beveiliging?
‘Elke beveiliging heeft gaten. Maar op het ministerie van Algemene Zaken worden miljoenen in veiligheid gepompt. Dan zijn sommige zaken onaanvaardbaar.’

Waarop doelt u?
‘In de praktijk gaat de dienstverlening voor veiligheid. Het Binnenhof is bijvoorbeeld officieel autovrij. Maar in de praktijk staat het vol met auto’s. Als je iemand tegenhoudt die op bezoek komt, belt die gepikeerd naar zijn gastheer, die weer gepikeerd naar het hoofd beveiliging belt. Uiteindelijk krijgt de individuele beveiliger, die gewoon zijn werk doet, op zijn kop. Ondanks de miljoenen euro’s aan beveiliging kan je met gemak een bomauto midden op het Binnenhof parkeren.’
Coleman geeft talloze voorbeelden van veiligheidsproblemen die hij heeft aangekaart. Zo lukte het hem om de fictieve ‘Thea van den Aartengooier’ te accorderen voor een zwaarbeveiligde persconferentie van de premier. ‘Dan staat er dus op de lijst: T. Aartengooier,’ lacht hij. ‘Zoiets moet toch niet kunnen! Maar ik weet zeker dat het vandaag de dag nog steeds lukt.’ Of neem de ict-beveiliging. ‘Ik heb laten zien hoe ik vanuit een willekeurig internetcafé een mail kan versturen vanaf het mailadres van de premier. Ook daaraan is volgens mij niets veranderd.’

Kunt u zich voorstellen dat ze u vervelend vonden?
‘Natuurlijk. Maar ik heb altijd vanuit de beste intenties gewerkt. De veiligheid staat voor mij voorop.’

Hoe moet het nu verder?
‘Stiekem hoop ik dat de grote baas belt, of ik nog eens vijf jaar voor hem wil werken. Ik denk dat ik een waardevolle bijdrage kan leveren.’

En anders?
‘Dan ga ik lekker in de groenvoorziening of zo. Maar ik zal me blijven bezighouden met veiligheid. Ik schrijf een boek over mijn tijd in Den Haag. Daar komen interessante dingen in voor. Laat ik dit zeggen: die afluisterschroef bij de RVD, waar prinses Margarita het over had, die zat er echt.’

 


Tipgever geheime stukken koningin is beveiliger van Balkenende

De klokkenluider die Nova heeft getipt over de geheime stukken van het Kabinet der Koningin, blijkt Robert Coleman, sinds 2001 werkzaam als beveiligingsambtenaar op het ministerie van Algemene Zaken. In een interview met Vrij Nederland zegt Coleman deze week dat hij de laatste jaren herhaaldelijk aan de bel heeft getrokken over gebrekkige veiligheidsmaatregelen op het ministerie.

Letterlijk zegt hij: ‘Jan Peter Balkenende verklaart nu in de Kamer dat hij van niets wist, maar hij had het kunnen weten. Ik heb het jarenlang gerapporteerd in nota’s inclusief een lijst van mogelijke oplossingen.’

‘Dagelijks kon ik zo een stapel van twintig staatsgeheimen op het bureau van mijn meerderen deponeren. Gewoon aangetroffen in de prullenbak. Als ik die kan pakken, kunnen de schoonmakers dat ook. Bovendien werden de vuilniszakken gewoon buiten gezet.’

In het interview met Vrij Nederland geeft Coleman aan dat er nog meer schort aan de beveiliging van het ministerie van Balkenende. Sinds september vorig jaar zit hij ziek thuis, naar eigen zeggen omdat er niet naar zijn kritiek werd geluisterd en het werken hem onmogelijk werd gemaakt. ‘Het verbeteren van de veiligheid was niet de prioriteit van mijn leidinggevenden.’


Met een speciale dank aan VN nederland

Meerdere artikelen zijn te vinden op:
https://www.vn.nl/?s=Openbaar+ministerie&dateto=&binddateto=&
datefrom=&binddatefrom=


 

 
HOME


2017


- December 2017 01/15
- November 2017 16/30
- November 2017 01/15
- October 2017  16/31
- October 2017  01/15
- September 2017  16/30
- September 2017  01/15
- Agust 2017  16/31
- Agust 2017  01/15
- July 2017  16/31
- July 2017  01/15
- June 2017  16/30
- June 2017  01/15
- May 2017  16/31
- May 2017  01/15
- April 2017  16/30
- April 2017  01/15
- March 2017  16/31
- March 2017  01/15
- Februari 2017  16/28
- Februari 2017  01/15
- Januari 2017  16/31
- Januari 2017  01/15


2016

- December 2016  16/31
- December 2016  01/15
- November 2016  16/30
- November 2016  01/15
- October 2016  16/31
- October 2016  01/15
- September 2016  16/30
- September 2016  01/15
- August 2016  16/31
- August 2016  01/15
- July 2016  16/31
- July 2016  01/15
- June 2016  16/30
- June 2016  01/15
- May 2016  16/31
- May 2016  01/15
- April 2016  16/30
- April 2016  01/15
- March 2016  16/31
- March 2016  01/15
- Februari 2016  15/29
- Februari 2016  1/15
- Januari 2016  16/31
- Januari 2016  1/15

2015

- December 2015 16/31
- December 2015 01/15
- November 2015 16/30
- November 2015 1/15
- October 2015 16/31
- October 2015 1/15
- September 2015 16/30
- September 2015 1/15
- August 2015 16/31
- August 2015 01/15
- July 2015
- June 2015
- May 2015
- April 2015
- March 2015
- Februari 2015
- Januari 2015

2014

- December 2014
- November 2014
- Oktober 2014
- September 2014
- Augustus 2014

2012

- Mededeling 2012
- June 2012
- April 2012
- Maart 2012
- Februari 2012
- Januari 2012

2011

- December 2011
- November 2011
- Oktober 2011
- September 2011
- Augustus 2011
- Juli 2011

- ALL FREE BOOKS

- BURGER PANEL 2015

- INGEZONDEN STUKKEN

- PROTOCOLLEN SION

- WATAMULA VIDEO'S

FILES - Afrika - Amazon - Antartica - Archonten - Aruba - Brain Control - Brainwash - Black Pope - Boston Globe files - Cancer - CELLTOWERS and CHEMTRAILS - Chemie-Farmaceutische kartels - Child Sex - Child Traffickers - CIA and Drugs part1 - CIA and Drugs part2 - CIA and Pedophile - Clinton Pizza gate - Colonia Dignidad - Core readings - Corrupt Nederland 1 - Corrupt Nederland 2 - Curacao maffia eiland - Demmink, Dutroux, Westminster - Demmink2 - Diana - DNA - Doping voetbal - Drone papers 1 - Drone papers 2 - Drone papers 3 - Drone papers 4 - Drugs - Els Borst - EuroNarcos - Evita Peron - False Flag - Flat - Round Earth - Fraude Goede doelen - Frequency - Gezond eten - Hackers - Helmin Wiels - Hitler ALIVE after WWII - Hitler ALIVE THE LIE - Hitler Story never told - Hollow Earth - Holocaust HOAX - Identity - Khazarian Mafia - Knights Templar - Lee Harvey Oswald - Land besturen - Leugens OM - Maffia Groepen - Martelingen Gevangenis - Martelingen Renwang - Montauk Project - Mind Weapons - Murder Illuminati - Narcotica Nederland - Nazi Reich - Neset Temirci - No Bai Vota - Obama children - Oranje dossier - Oranje Opium - Organ Harvesting - Orgonite - Panama Papers - Pedofolie - Pedofoliele
Koninklijkhuis
- Pim Fortuyn - Pope and Islam - Protest Dolphins - Radiation - Real life cartoons - Remove RFID chip - Rife 1 - Rife 2 - Root Canals - Semler school - Slaven - Soeverijn - Slimme meters - Soeverijn - Telegraaf - Tesla - Theo van Gogh moord - The Human problem - Utopia - Vaccine - Verboden artikel - VeriChip - Vrijmetselarij 300 jaar - Vrijmetselarij History - Vrijmetselarij Orde - Vrijmetselarij Ritualen 1 - Vrijmetselarij Ritualen 2 - Vrijmetselarij Ritualen 3 - Weather Manipulation - Weather Manipulation Curacao - Wijze les - World Corruption - X files de ware - XIRTAM - Zaak Hogan - Zaak Holloway - Zelfmoorden - Zika - Zion history - 1900-2000 - Index
       
 
 

 

 

LATEST BOOK

Verboden Publicaties


Title: Verboden Publicaties
ISBN 978-0-244-61655-7
http://www.place4free.com/Downloads/Books/Verboden_download.pdf

File size 1.0 MB

 

 


 


   
       
 

 

Wilt u werkelijk weten hoe ons eiland Curaçao bestuurd wordt 
en hoe wij burgers onderdrukt worden.
Lees de volgende vrij te downloaden boeken.

Boek 1 boek2 boek 3 boek 4 boek 5 boek 6 boek7 boek8

boek9 boek9 Hidden1 Hidden 2 Geloof en het geloven Dieptepunt Namen Drugs

Sion Verboden

 

- Klik op icon boek -

   
       
       

We are not responsible for the posts of the members
Due to the many visitors on this website, we are experiencing some delays in answering.
Your e-mail will be processed in the order it was received,
but if you get no response to your e-mail within 3 days please write/submit again.